มา!
หลัวเล่อยิ้มบาง “ฉันได้ยินเหล่าหม่าพูดถึงคุณบ่อย ว่างๆ มาเป็นแขกที่บ้านสิ ช่วงนี้ลำบากคุณแล้ว!”
เฉินชางส่ายหน้าบอก “ไม่เป็นไรครับ พี่สะใภ้ มีพวกเราอยู่วางใจได้เลย!”
ตอนที่พูด เฉินชางก็ยิ้มเย็น มองหม่าได้ใจโดยไม่รู้ตัว
เจ้าหมอนี่ได้ใจเกินไปแล้วจริงๆ
เฉินชางพลันนึกถึงหลัวโหย่วไฉ ไม่แปลกที่จะมองเหล่าหม่าขัดตา
ไม่ขัดตาสิถึงจะแปลก!
หลังออกจากห้องทำงาน ทุกคนพูดคุยเรื่องของหม่าเยว่ฮุยกันอย่างระมัดระวัง
เหล่าหม่าทำบุญด้วยอะไรกัน!
ถ้าเขาเป็นเศรษฐีรวยไอจ้อนใหญ่ก็ว่าไปอย่าง!
แต่พยาบาลทุกคนเคยเห็นม้าน้อยของเขาแล้ว เหมือนกับลูกแกะด้วยซ้ำ!
สุดท้ายทุกคนก็ได้แต่สรุปว่าคนรวยมักจะโชคดี
หลังหลัวเล่อจากไป อาศัยช่วงเวลาเปลี่ยนยา หมอกับพยาบาลไม่น้อยต่างอยากตีก้นหม่า
ภายใต้ความจนใจ ได้แต่ต่อแถวเข้าคิว!
เหล่าหม่าอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
…
เหล่าหม่าเจ็บป่วย เฉินชางก็ต้องยุ่งขึ้นเล็กน้อย
ในฐานะสมาชิกชั่วคราวของหน่วยฉุกเฉิน เฉินชางมีความรับผิดชอบใหญ่
ช่วงเช้าวิ่งไปร่วมวินิจฉัยสองรอบ ไม่นานเลิกงานก็ยังต้องวิ่งออกไปรับคนไข้
เวลานี้เฉินชางนับถือเหล่าหม่าขึ้นหลายเท่า ไม่พูดถึงเรื่องอื่น สมรรถภาพร่างกายของเหล่าหม่าไม่เลว
