ึกแล้ว!
อืม การผ่าตัดฝีริดสีดวงก็ประสบความสำเร็จ
เอาเป็นว่า ภายใต้การขนาบโจมตีหน้าหลังของพวกเขา ก่อนเวลาสองทุ่ม เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง การผ่าตัดก็เสร็จสิ้นลงอย่างเป็นที่น่าพอใจ
แต่ว่า…
หลังเหล่าหม่ากลับห้องผู้ป่วย เขาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งที่ร้ายแรงและสอดคล้องกับความจริง!
แล้วตัวเองควรนอนอย่างไรล่ะ
นอนหงาย?
ไม่ได้เด็ดขาด!
เพิ่งผ่าฝีที่ก้นแถมริดสีดวงยังมีไหมเย็บอยู่เลย!
นอนคว่ำเหรอ?
ยิ่งไม่ได้ไปกันใหญ่!
ด้านหน้ายังมีผ้าก๊อซกองโตอยู่นะ
เหล่าหม่าอยากร้องไห้แล้วจริงๆ!
แต่ถ้าเหล่าหม่าร้องง่ายๆ ก็ไม่ใช่เหล่าหม่าแล้ว
เขาค้นพบเรื่องน่าดีใจหนึ่งอย่าง
นั่นก็คือภายใต้การห่อของผ้าก๊อซ ม้าน้อยของตัวเองคั่นด้วยกางเกงดูเหมือนกับม้าเหงื่อโลหิตอย่างไรอย่างนั้น!
นี่น่าเป็นเรื่องที่น่าดีใจ
ด้วยเหตุนี้เหล่าหม่าจึงนอนหลับอย่างเป็นสุข
คืนนั้นเขาตื่นหกครั้งด้วยความเจ็บ!
แต่พอก้มหน้ามองม้าเหงื่อโลหิตของตัวเองอย่างพอใจ เขาก็อดกลั้นความเจ็บนอนต่อ
ความจริงเขาไม่รู้ว่าเฉินชางลงทุนลงแรงไปกับค่าพันแผลเขาขนาดไหน
ดูเหมือนเหล่าหม่าจะดีใจเร็วเกินไป!
ฤดูร้อนเป็นฤดูที่น่าหงุดหงิดงุ่นง่านที่สุด
เสื้อผ้าบนตัวเหล่าพยาบาลสาวน้อยของแผนก
