อยู่ข้างแม่น้ำไหนเลยรองเท้าจะไม่เปียก”
กลิ่นอายที่ท้อแท้แต่ยังแฝงความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวดึงดูดนักเลงน้อยที่ใฝ่หาความเกเรแล้ว
เพราะเหล่าหม่ารูปร่างเหมือนคนในวงการมาเฟียจริงๆ
เด็กหนุ่มกลืนน้ำลาย คิดเชื่อมโยงคำพูดของเหล่าหม่าก็เข้าใจขึ้นมาทันที
เหล่าหม่ากลายเป็นหัวหน้าแก๊งใต้ดินแต่พลาดท่าจนถูกคนจัดการซะแล้ว!
นึกถึงตรงนี้ เด็กหนุ่มถามเสียงเบา
“พี่ใหญ่…ใต้น้ำมือพี่มีชีวิตคนไหม”
เหล่าหม่าตกตะลึงทันควัน!
ชีวิตคน?
นี่มัน…เหล่าหม่าอดทอดถอนใจไม่ได้ มันนับไม่ถ้วนจริงๆ
“เฮ้อ อยู่ในวงการนี้ จะไม่มีชีวิตคนได้ยังไงล่ะ ตอนที่โชคไม่ดี หนึ่งวันก็มีหลายคน!”
เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้น เขาที่เป็นนักเลงน้อยไหนเลยจะเคยสัมผัสบอสใหญ่เช่นนี้!
เด็กหนุ่มหน้าแดงจัด
เคารพหม่าเยว่ฮุยเหนือบรรยาย…
เขารีบถาม “พี่ใหญ่เคยเป็นทหารไหม”
“ตอนฉันเป็นทหาร กองทัพนั้นค่อนข้างพิเศษ เคยไปแอฟฟริกา ตอนนั้นมีคนตายเยอะมาก ต่อมาหลังออกจากกองทัพก็ได้ลูกพี่พามาที่นี่ ตอนนี้…เฮ้อ…อยู่ในโลกนี้ ไม่อาจเป็นอิสระได้!”
ความจริงใจในคำพูดของเหล่าหม่า ทำให้นักเลงน้อยอดสงสัยไม่ได้ เพราะเหล่าหม่าพูดละเอียดเกินไป รายละเอียดชัดเจน เขาเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ก็เขียน
