เฉินชางเรียกโจวหงกวงออกมา
“หัวหน้าโจว ขอบคุณครับ!” เฉินชางฟื้นคืนรอยยิ้มตามปกติ
โจวหงกวงส่ายหน้าเล็กน้อยบอกตามตรง “ผมต่างหากที่ควรขอบคุณ”
“ผ่านไปนานเท่าไรกัน ตอนนี้ผมไม่กล้าเรียกคุณว่าเสี่ยวเฉินแล้ว!”
โจวหงกวงอดถอนใจบอกไม่ได้
การปลูกถ่ายตับใช้เวลาค่อนข้างยาวนาน เวลานี้ใกล้ค่ำแล้ว
หลังทั้งสองพูดคุยกันครู่หนึ่งที่ห้องทำงาน เฉินชางก็พลันถาม “เรื่องสภาวิทยาศาสตร์เป็นยังไงบ้างครับ”
โจวหงกวงยิ้มบอก “ตอนแรกช่วงนี้ฉันสับสนเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ตอนนี้…จู่ๆ ฉันก็หายร้อนรน เพราะฉันเหมือนเจอเรื่องที่ตัวเองควรทำแล้ว
เสี่ยวเฉิน หลังจากวันนี้ไป ครั้งหน้าที่เจอกันผมจะเรียกคุณว่าศาสตราจารย์เฉิน วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผมเรียกคุณว่าเสี่ยวเฉิน
บางทีถ้าโรงพยาบาลมีการผ่าตัดปลูกถ่ายตับละก็ ผมจำเป็นต้องให้คุณช่วย”
เฉินชางพยักหน้ายิ้มบอก “ถ้ามีเวลาผมจะไปครับ!”
โจวหงกวงโล่งอก “ตกลง มีประโยคนี้ของคุณก็พอแล้ว!”
เวลานี้ทุกคนใกล้เลิกงาน
เฉินชางเรียกเหอจื้อเชียน เกาหรงฮว๋า กับโจวหงกวงไปเดินตลาดนัดกลางคืนที่อยู่ไม่ไกลด้วยกัน
ข้างถนนมีร้านรวงไม่น้อย ของกินเล่นเยอะกว่าเมื่อก่อนมาก
ทั้งสี่คนหาร้านปิ้งย่างนั่ง เฉินชางสั่งเซต
