บทที่ 630 คนบางคนก็ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดี
เย่อวี๋หรานกล่าวขณะจ้องตาอีกฝ่าย “ข้าอยากขอร้องให้อาจารย์เสินช่วยสั่งสอนเจ้าสาม”
อาจารย์เสิน: คิดไว้ไม่มีผิด!
“แน่นอนว่าการเรียนหนังสือนี้ไม่ได้หมายถึงการเรียนหนังสือทั่วไป” เย่อวี๋หรานกลัวว่าอาจารย์เสินจะเข้าใจผิดจึงรีบอธิบาย
นางอยากให้จูซานเรียนหนังสือ ไม่ใช่เพื่อการสอบเคอจวี่ แต่เพื่อเปิดโลกทัศน์
ส่วนว่าจะเลือกเดินไปบนเส้นทางการสอบรับราชการหรือไม่ ต้องให้จูซานเป็นคนตัดสินใจเองในภายหลัง
ตอนนี้เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว เส้นทางข้างหน้าจะเดินไปอย่างไร ต้องให้เขาตัดสินใจด้วยตนเอง สิ่งที่เย่อวี๋หรานสามารถทำได้คือการพยายามปูทางที่หลากหลายเอาไว้ให้เขา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเลือก
เย่อวี๋หรานกล่าวว่า “ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าสามเดินตามหลังเจ้าเจ็ดไปตลอดชีวิต เขาต้องมีเส้นทางของตัวเอง เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าตนเองควรเดินไปทางไหนเท่านั้น เขาไม่รู้ แต่ข้าก็ไม่อาจไปกีดกันทางเลือกของเขา”
นางลุกขึ้นมาค้อมกายคารวะอาจารย์เสินอย่างจริงจัง
“ทั้งการเปิดโลกทัศน์ และการเลือกทางเดินในอนาคต ข้าไม่มีปัญญาจะไปชี้แนะเจ้าสาม ดังนั้นจึงได้แต่ขอร้องให้อาจารย์ช่วยเหลือแทนแล้ว”
“อาจารย์ไม่จำเป็นต้องรู้สึกกดดันเกินไป แค่เพียงชี้แนะสักหน่อยก็พอแล้ว ส่วนว่าอนาคตจะเดินไปได้ไกลแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับตัวจูซาน”
“ข้ารู้ว่าการเรียกร้องเช่นนี้สร้างความลำบากใจให้อาจารย์ แต่ข้ารู้จักบัณฑิตอ
