บทที่ 629 มาอวยพรปีใหม่ให้อาจารย์
มิใช่ว่ามารดาของหลี่ฉินคิดว่าลูกสาวตนเองไม่ดีพอ แต่เป็นเพราะความจริงกางให้เห็นอยู่ตรงหน้า
ยุคสมัยนี้การเจรจางานมงคลให้ความสำคัญเรื่องฐานะคู่ควรกัน ฝ่ายเขาเป็นคนเมือง ฝ่ายตนเป็นคนชนบท แม้นางจะยินดีแค่ไหน แต่อีกฝ่ายไม่ยินดี นางก็ทำอันใดไม่ได้
หากไม่เห็นว่าพ่อหนุ่มคนนั้นคล้ายจะมีใจให้ลูกสาวตนเอง นางคงไม่…
เย่อวี๋หรานไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงให้มารดาของหลี่ฉินไปบอกลูกสาวให้เตรียมใจเอาไว้
ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม พวกเราต้องเตรียมการเผื่อกรณีเลวร้ายที่สุดเอาไว้ จะได้มีทางถอย
“ได้ ข้าจะกลับไปบอกนางเอาไว้” ได้ยินเย่อวี๋หรานกล่าวเช่นนั้น มารดาของหลี่ฉินก็ยิ่งไม่ตั้งความหวัง
ปีนี้ต่างจากปีที่ผ่านมาดังคาด คนที่มาเยี่ยมอวยพรปีใหม่ที่เรือนสกุลจูมีจำนวนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
บรรยากาศคึกคักอย่างมาก
จูเอ้อร์เม่ยก็พาครอบครัวเฉียนเสี่ยวซินมาทางนี้ด้วยเช่นกัน
หากเป็นเมื่อก่อน นางคงไปเรือนของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อตามลำพัง แล้วกลับไปทั้งอย่างนี้
ปีนี้ต่างออกไป นางตั้งใจมาเยี่ยมเยือนเย่อวี๋หรานโดยเฉพาะ ของขวัญปีใหม่ก็เตรียมมาไม่น้อย
แน่นอนว่านางยังพาหลานชายมาด้วย นอกจากของขวัญจากฝั่งสกุลจูแล้ว นางยังได้รับซองแดงกลับไป การมาครั้งนี้จึงไม่นับว่าขาดทุน
เย่อวี๋หราน “…”
นิสัยชอบเอาเปรียบคนอื่นแบบนี้ เมื่อไหร่จะแก้ได้เสียทีนะ?
ยังไม่ถึงวันที่สิบห้าเดือนหนึ่ง จูชีก็ต้องเดินทางกลับไป
