ด้ครับ”
เฉินชางไม่ค่อยสูบบุหรี่นัก แทบจะไม่สูบเลย แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านที่คนอื่นจะสูบ
สวีฉู่ไท่ส่งสายตาให้เจียวหลิงเล็กน้อย พวกเขาเดินกลับไปที่ห้องทำงานหัวหน้าเขตด้วยกัน
ภายในห้องมีเจ้าหน้าที่สองสามคนคุยเล่นกันไปเรื่อยๆ
ควันบุหรี่ลอยอวล
เหมือนเมฆครึ้ม
การเสี่ยงอันตราย ความหนักหน่วงของงาน รวมถึงแรงกดดันในทีมตำรวจอาชญากรรมไม่ด้อยไปกว่าหมอเลย บางครั้งก็อาจจะเลวร้ายกว่าด้วย
อย่างไรก็ตาม บรรยากาศของที่นี่ผ่อนคลายกว่าที่โรงพยาบาลมาก
โดยเฉพาะหลังจากหัวหน้าเขตอย่างสวีฉู่ไท่ออกไปแล้ว ทุกคนถึงขั้นที่เริ่มคุยหยอกล้อกันขึ้นมา
“จัดการคดีนี้ได้เร็วพอๆ กับหมอนิติเวชฉินหมิงเลย!”
“ฮ่าๆ ศาสตราจารย์เฉินใช้แซ่เฉิน ไม่ได้แซ่ฉินสักหน่อย”
เฉินชางเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ภรรยาผมแซ่ฉินนะครับ”
ทุกคนไม่คิดเลยว่าเฉินชางก็ล้อเล่นเป็นเหมือนกัน หัวเราะกันขึ้นมาทันที
ตำรวจอาชญากรรมวัยหนุ่มคนหนึ่งมองเฉินชาง เริ่มเอ่ยหยอกว่า “หมอเฉิน ถ้าเจอตัวฆาตกรคุณจะกลัวไหม”
เฉินชางจ้องมองอีกฝ่าย เอ่ยอย่างจริงจังว่า “ชีวิตที่เคยหลุดลอยไปภายใต้มือผมน่าจะเกินเลขสองหลักไปแล้ว คนที่ตายไปต่อหน้า…อาจจะมีมากยิ่งกว่านั้นด้วย”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ทั้งห้องเงียบงัน
