เถอะ ไม่ง่ายเลยกว่าจะหาเงินได้สักหยวน แก่ไปจะเอาไปใช้ที่โรงพยาบาลกันหมดหรือไง” ตำรวจหญิงอดบ่นไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉินเขาไม่สูบบุหรี่ พว วกนายก็ไม่เกรงใจซะบ้างเลย!”
คำตำหนิของตำรวจหญิงทำให้ทุกคนหัวเราะขึ้นมา
“น่า…น่า…”
“เอ๋…”
“นี่เป็นห่วงพวกเราหรือว่าห่วงศาสตราจารย์เฉินกันแน่!”
พอเห็นทุกคนพากันแซว ตำรวจหญิงก็ยกกาแฟถ้วยหนึ่งเข้ามา “ศาสตราจารย์เฉินคะ ดื่มสักหน่อยเถอะค่ะ ลำบากคุณต้องมาอดนอนกับพวกเราซะแล้ว”
เฉินชางยิ้มให้ “ขอบคุณครับ ผมชินแล้ว ไม่เป็นไร”
….
ส่วนทางฝั่งห้องทำงาน สวีฉู่ไท่ดับบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ หยิบข้อมูลของเฉินชางขึ้นมา
การทำงานในแนวหน้าตลอดหลายปีทำให้เขาคงความตื่นตัวไว้ตลอด
หลังจากได้พบเฉินชาง ถึงแม้จะค่อนข้างรู้จักเจียวหลิงดี แต่ก็ยังเลี่ยงไม่ตรวจสอบเฉินชางดูสักหน่อยไม่ได้
เจียวหลิงรู้จักสวีฉู่ไท่ดี รู้ว่าสิ่งที่เขาจะเชื่อมั่นก็คือหลักฐานเท่านั้น ไม่ใช่คำพูดปากเปล่า
แต่เพิ่งจะหยิบข้อมูลขึ้นมา สวีฉู่ไท่ก็ตะลึงไปทันที!
ข้อมูลนี้…มีน้ำหนักมากจริงๆ!
สวีฉู่ไท่อ่านเพียงครู่เดียวก็จ้องมองเจียวหลิง “เหล่าเจียว นายเชิญคนระดับนี้มาเชียวเหรอ”
เจียวหลิงหน้าแดง “ก็ฉันหมดทางเลือกแล้วไม่ใช่เหรอ
