ผลตอบแทนจากการไร้คนถามไถ่คือไม่มีช่องให้โอ้อวด!
เรื่องนี้ทำให้เฉินชางที่ได้รับรางวัลอันดับหนึ่งหดหู่อย่างยิ่ง
เฉินชางทำงานยุ่งง่วงตลอดช่วงเช้า ไม่มีเวลาไปอวดกับใคร
ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้เวลาพักผ่อนบ้าง ทุกคนล้วนนั่งพักอยู่ในห้องทำงาน
เฉินชางมองเหล่าหม่า เขารู้สึกว่าตนน่าจะเป็นฝ่ายรุกก่อน จึงอดเอ่ยถามไม่ได้ “หัวหน้าหม่า คุณจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าสองวันนี้ผมไปไหนมา”
หม่าเยว่ฮุยได้ยินคำถามนี้ก็ตั้งท่าระวังขึ้นมาทันที เขากระแอมเล็กน้อย “โอ้! นายไม่อยู่เหรอเนี่ย ฉันไม่ทันสังเกตเลย!”
เฉินชางเป็นใบ้ไปทันที!
แทบจะช้ำในแล้ว
กระบวนท่านี้ร้ายกาจจริงๆ!
เจ้าหม่าเซอะซะหัดฉลาดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
เหล่าหม่าเพ่งมองเฉินชางเล็กน้อย พอเห็นว่าเขามีสีหน้าบูดบึ้งก็มีความสุขขึ้นมาในทันใด อดยิ้มไม่ได้ “ชางเอ๋อร์ นายรู้ไหมว่าเที่ยงนี้มีใครเชิญฉันไปกินข้าว”
“จะพาผมไปด้วยเหรอ”
เหล่าหม่าถอนหายใจ “ว่ากันตามหลักแล้ว ด้วยมิตรภาพระหว่างเรา ฉันก็ควรพานายไปด้วย!
แต่ว่า วันนี้เป็นงานทางการ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ดังนั้นเลยช่วยไม่ได้น่ะสิ!”
พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ เหล่าหม่ากดเสียงเบาลงพูดกับเฉินชางอย่างมีลับลมคมใน
“หัวหน้าคณะกรรมการเทศบาลนครหลวงกับ
