ลักและเสาคานรอบข้างฝังประดับด้วยหินอ่อนสีชมพู
ให้ความรู้สึกหรูหราทรงเกียรติ
ถึงแม้จะไม่ตระการตาเท่าโรงแรมพระราชวังในอาหรับ แต่ในความเรียบง่ายแฝงความหรูหราที่เทียบกันไม่ติดเอาไว้
อวี๋อีชี้ไปทางด้านบนของตัวตึก “ที่นี่คือห้องโถงรับรองค่ะ นี่คือภาพ ‘แผ่นดินงามเปี่ยมผู้กล้า’ ภาพวาดโคลงจีนที่ใหญ่ที่สุดในมหาศาลาประชาชนค่ะ!”
อวี๋อีพาเฉินชางเดินชมเล็กน้อย
ทันทีที่ได้เห็น เฉินชางก็ตื่นตะลึงกับความงดงามทรงพลังที่อบอวลไม่เลือนสลายไปตามกาลเวลา
“นี่คือภาพที่จิตกรชื่อดังอย่างฟู่เป้าสือและกวนซานเยว่รังสรรค์ขึ้นจากบทกวี ‘หิมะในสวน’ ของท่านผู้นำเหมา โดยมีท่านผู้นำเหมาเป็นคนเขียนบทกวีลงไปด้วยตัวเองค่ะ!”
เฉินชางพยักหน้ารับเงียบๆ เงยหน้ามองขึ้นไป หยุดนิ่งอยู่หลายนาที อวี๋อีเองก็ไม่ได้รบกวน
นี่คืองานศิลป์สินะ
ถังไท่ซ่งยอดราชัน ย่อหย่อนเชิงกวี!
หากเฟ้นหายอดคนต้องยลกันในปัจจุบันนี้!
เฉินชางอดตะลึงกับภาพแผ่นดินงามเปี่ยมผู้กล้าไม่ได้ กว่าจะได้สติกลับมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นที่แตกต่างไปจากเดิม
ฉากนี้อยู่ในสายตาของชายชราอายุหกสิบเศษแต่ยังกระฉับกระเฉงมีกำลังพอดี
“ท่านคะ นี่ก็คือเฉินชางค่ะ” เสี้ย
