ี้ แน่นอนว่าไปกินข้าวไงคะ”
เฉินชางตะลึงงันไปในทันใด!
“วันนี้รัฐมนตรีเสี้ยวจากกระทรวงสาธารณะสุขกับรัฐมนตรีเฉาจากกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต้องการเลี้ยงรับรองคุณอย่างเป็นทางการค่ะ!”
พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ อวี๋อีกดเสียงให้เบาลง “ศาสตราจารย์เฉิน ฉันได้ยินมาว่าวันนี้มีคนต้องการพบตัวคุณค่ะ! ตั้งใจจัดเลี้ยงให้คุณที่มหาศาลาประชาชนโดยเฉพาะเลย!
คุณยอดเยี่ยมมากจริงๆ ค่ะ ได้รับเกียรตินี้ไม่มีอีกแล้ว!”
เฉินชางอดกลืนน้ำลายไม่ได้
คนที่เรียกหารัฐมนตรีเสี้ยวกับรัฐมนตรีเฉาได้ ต้องมีอำนาจขนาดไหนกันล่ะ
ต้องไม่ใช่ระดับเดียวกับพวกรัฐมนตรีเสี้ยวแน่นอน ห่างชั้นกว่ามากนัก
ปกติแล้วกระทรวงสาธารณะสุข กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและกระทรวงวัฒนธรรมย่อมมีอำนาจต่างไปจากซ่งหมิงเสียงแน่นอน
แต่ผู้นำระดับนี้กลับมาจัดงานเลี้ยงรับรองตน
ชั่วขณะนั้น เฉินชางค่อนข้างตกใจกับความโปรดปรานที่ได้รับมากจริงๆ
รถจอดเรียบร้อยแล้ว เฉินชางหยุดเท้า เงยหน้ามองมหาศาลาประชาชนที่ดูงามสง่าน่าเกรงขาม นิ่งงันไปครู่หนึ่ง
เขาไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ตนได้รับเชิญมากินเลี้ยงที่นี่!
เฉินชางเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก จึงเดินตามอวี๋อีเข้าไปด้านใน
พื้นปูด้วยหินอ่อน เสาห
