ล่าหม่ามองเฉินชางด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะถ่ายรูปมาให้นายแน่นอน!”
เฉินชางถลึงตาใส่เหล่าหม่าอย่างดุดันทีหนึ่ง
ทำให้พวกอวี๋หย่งกังอดขบขันไม่ได้
แต่ก็จำเป็นต้องยอมรับว่าทุกคนให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงในครั้งนี้มาก
หลังจากพวกหม่าเยว่ฮุยออกไปได้ไม่นาน มือถือของเฉินชางก็ดังขึ้นมา
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณอยู่ที่ไหนคะ” เสียงอวี๋อีแว่วออกมา
เฉินชางก็ค่อนข้างคิดถึงชีวิตในช่วงสองสามวันก่อนที่ตนมีเลขาคอยบริการขึ้นมาเช่นกัน
“ผมอยู่ที่ศูนย์ฉุกเฉินน่ะ”
พออวี๋อีได้ยินก็รีบพยักหน้า “โอ้ งั้นคุณคอยสักครู่นะคะ เดี๋ยวพวกเราจะไปหา”
เฉินชางตะลึงไปเล็กน้อยถามด้วยความฉงน “มีเรื่องอะไรเหรอครับ”
อวี๋อีตอบว่า “ผู้อำนวยการเสี้ยวให้ฉันมารับคุณค่ะ”
เฉินชางถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานผู้อำนวยการเสี้ยวบอกเป็นนัยๆ ว่ามีคนอยากจะพบเขา
ไม่นานนัก รถออดี้คันหนึ่งก็ค่อยๆ ขับเข้ามา
พออวี๋อีลงจากรถก็โบกมือให้เฉินชาง
“ศาสตราจารย์เฉิน ขึ้นรถเถอะค่ะ”
หลังจากขึ้นรถมาแล้วก็ถามด้วยความสงสัย “อวี๋อี พวกเราจะไปไหนกันเหรอครับ”
อวี๋อีหัวเราะ เอ่ยอย่างลึกลับ “มหาศาลาประชาชนค่ะ”
เฉินชางผงะไปทันที “ไปทำอะไรที่นั่น”
อวี๋อีตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ไปในช่วงเวลาน
