ยอมให้นายเอารูปของฉันไปใช้โอ้อวดได้”
เฉินชางตะลึงงันไปทันที!
ไปกินข้าวที่มหาศาลาประชาชนงั้นเหรอ
บัดซบ!
ครั้งนี้เฉินชางอิจฉาขึ้นมาจริงๆ แล้ว!
นี่เจ้าหม่าเซอะซะโชคดีขนาดนี้เชียวเหรอ
ในภาพจำของเฉินชาง สถานที่อย่างมหาศาลาประชาชนคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ต้องทราบก่อนว่านี่คือสถานที่จัดงานเลี้ยงระดับประเทศ
แน่นอนว่าสิ่งที่เฉินชางไม่รู้คือมหาศาลาประชาชนก็เปิดให้คนทั่วไปเช้าไปเยี่ยมชมเช่นกัน แค่ต้องจ่ายแพงหน่อยเท่านั้น
แต่ความหมายย่อมเป็นคนละเรื่องกันเลย
ได้รับเชิญไปกินเลี้ยงที่มหาศาลาประชาชน เห็นได้ชัดว่านี่คือการให้เกียรติในฐานะบุคลากรของชาติ ความรู้สึกที่ได้รับย่อมต่างกันออกไป
พอเห็นเหล่าหม่าจากไปอย่างมีความสุข เฉินชางก็อิจฉาจริงๆ
จำเป็นต้องกล่าวว่าถึงจะเป็นเส้นทางที่คุ้นเคยแค่ไหนก็ยังพลาดท่าเข้าสักวัน
ตนโอ้อวดวางท่าใส่เหล่าหม่ามานานขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยกว่าเหล่าหม่าจะหาทางอวดกลับได้สักหน
ในเวลานี้เอง อวี๋หย่งกังเพิ่งเดินออกมาโดยสวมเสื้อสูทรองเท้าหนัง เข้าหน้าร้อนแล้วนะ…เฉินชางค่อนข้างสงสัยว่าไม่ร้อนบ้างหรือ
ไม่นานนัก หลี่เยว่และพวกสวีอ้ายฉิงก็พากันเดินออกมา
แต่ละคนล้วนแต่งตัวออกงานกันอย่างเต็มยศ
เห
