ล้วหยิ่งผยอง ไม่มีในตัวผู้ชายคนนี้เลย
มีแต่รอยยิ้มที่เป็นมิตร
แรกๆ เจี่ยงจิ้งอวี่คุยกับเฉินชางน้อยมาก บอกว่าตนมาเพื่อเป็นข้ารับใช้เฉินชาง
อืม…
ทำให้เฉินชางจำเขาได้ดี
สภาพภูมิอากาศทะเลทรายเขตร้อนทำให้เฉินชางรู้สึกอึดอัดมาก ดังนั้นการอยู่ในห้องจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
เฉินชางมองโรงแรมพระราชวังที่อยู่ไกลๆ แล้วอิจฉามาก
เนื่องจากเวลาต่างกัน อาบูดาบีช้ากว่าปักกิ่งประมาณสี่ชั่วโมง ตอนนี้เป็นเวลาประมาณบ่ายสี่โมงเย็น
เจี่ยงจิ้งอวี่จัดแจงงานวันพรุ่งนี้กับทุกคน เรื่องที่ต้องดำเนินการกับสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เฉินชางไม่กังวลเลย
พอออกนอกประเทศ ทุกคนก็เหมือนปล่อยวาง
ตอนนี้อวี๋อีเปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงสายเดี่ยวแล้ว แม้แต่เจี่ยงจิ้งอวี่ยังใส่เสื้อกั๊กกางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะ
เห็นว่าถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว และโรงแรมก็มีบุฟเฟ่ต์
ตอนนี้โรงแรมพระราชวังอาบูดาบีที่อยู่ไกลๆ เปิดไฟสว่างไสว แสดงให้เห็นถึงความสูงส่งและสง่างามของมัน
อวี๋อีถอนหายใจ “ก่อนกลับ ไปกินอาหารอร่อยๆ ที่นั่นสักหน่อยดีไหมคะ ไม่อย่างนั้นคงมาเสียเที่ยว”
เจี่ยงจิ้งอวี่พยักหน้า “แชร์ค่าอาหารกัน!”
อวี๋อีหัวเราะ “ขี้งก คุณพี่เจี่ยง คุณน่าจะเป็นผู้นำที่ขี้งกที่สุดแล้ว”
เจี่
