โจวเจิ้งตกใจ!
บทสนทนาของเฉินชางกับหมอที่อยู่ข้างๆ ทำให้เขาตกใจ
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็มองโจวเจิ้งพร้อมพูดว่า “คุณไม่ได้เป็นเนื้องอกครับ”
ตอนนี้โจวเจิ้งไม่กล้าผ่อนคลาย
ความรู้สึกที่เดี๋ยวมีหวังเดี๋ยวสิ้นหวังทรมานมากจริงๆ เขาจึงรอให้เฉินชางพูดให้จบก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
เฉินชางพลันพูดว่า “แต่ตัดความเป็นไปได้ที่จะเป็นเนื้องอกในอนาคตไม่ได้”
โจวเจิ้งแทบจะร้องไห้แล้ว พูดให้จบทีเดียวได้ไหม!
เฉินชางเดินเข้ามา จับมือของโจวเจิ้งขึ้นมาพร้อมพูดว่า “นี่คือโรคที่หายาก! เรียกว่ากลุ่มอาการ P-J หรือเรียกอีกอย่างว่าพิวทซเจคเกอร์ซินโดรม[1]”
หลังจากเฉินชางพูดชื่อนี้ออกมา ทุกคนต่างงุนงง
พิวทซเจคเกอร์ซินโดรมคืออะไร
ไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ!
เหล่าหม่ารู้สึกว่าเฉินชางแต่งชื่อขึ้นมาหลอกกัน!
เฉินชางเห็นสายตาของเหล่าหม่าแล้วอยากตบคนจริงๆ
“โรคแบบนี้หายากมาก พวกคุณได้เจอถือว่าโชคดีมาก”
หลังจากเฉินชางพูดจบก็เข็นคนไข้เข้าห้องส่องกล้อง
ทุกคนสบตากันแล้วต่างตามไป
ถึงอย่างไรโรคที่หายากแบบนี้ ถือว่ามีแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ถูกสำหรับหมอ
คุณลองคิดดูว่า เจอคนไข้ที่เป็นโรคหายากแบบนี้ ตอนที่คนอื่นยังไม่รู้ จู่ๆ คุณพูดชื่อออกมาได้
ความรู้สึกแบบ
