น้าผาก
เฉินชางมองแวบหนึ่งก็มุดตัวออกมา
ข้างในร้อนมาก!
แต่หมอคนอื่นๆ ต่างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป เอาไปให้หัวหน้าดูพรุ่งนี้ ไม่แน่ว่าจะเป็นผลงานอย่างหนึ่ง
มีเพียงเหล่าหม่าผู้เย่อหยิ่ง ทำเหมือนไม่ได้ยิน
เฉินชางมองเหล่าหม่าพร้อมคลี่ยิ้ม “อยากเรียนไหมครับ เดี๋ยวผมสอน!”
เหล่าหม่าเย่อหยิ่งมาก “ไสหัวไป! ให้ไอ้นักเลงนั่นชดเชยเยอะหน่อยก็ได้แท้ๆ ทำไมคุณถึงไม่ทำ สามหมื่นจะพอเหรอ”
เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็ส่ายหน้า “คุณรู้ไหมว่าเขาเป็นโรคอะไร”
เหล่าหม่าพูดอย่างมั่นใจ “ก็เพราะไม่รู้ถึงต้องตรวจไง สามหมื่นจะพอค่าตรวจเหรอ”
เฉินชางไม่ได้สนใจ
ทำให้เหล่าหม่ารู้สึกเหมือนโดนเมิน
หลังจากทุกคนออกมาอีกครั้ง ในสายตาที่มองเฉินชางก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อน
อยากเอาเฉินชางมาเป็นของตัวเอง
หลังจากถอดอุปกรณ์สำหรับการสวนทวารหนัก โจวเจิ้งก็โล่งอกไปที
ไม่เจ็บแล้ว!
ไม่เจ็บแล้วจริงๆ!
“ขอบคุณครับหมอเฉิน!” โจวเจิ้งลุกขึ้นมาขอบคุณไม่หยุด
ตอนแรกคิดว่าต้องผ่าตัดอีก คิดไม่ถึงว่าแค่การสวนทวารหนักก็ทำให้เขาหายแล้ว เขาดีใจมาก
“หมอ ผมไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ”
ทุกคนต่างมองเฉินชาง เห็นเพียงว่าเฉินชางส่ายหน้า “ยังครับ ยังมีอีกหนึ่งเรื่อง”
ทุ
