กคนได้ยินแบบนี้ก็ประหลาดใจขึ้นมา
ภาวะลำไส้กลืนกันหายแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรอีก
หลังจากกลับแผนกฉุกเฉิน เสี่ยวเคอก็เดินมาหา
“หมอเฉิน ห้องส่องกล้องพร้อมแล้ว ไปเลยไหมคะ”
เฉินชางขานรับว่าครับ “รอเดี๋ยวนะครับ”
เฉินชางพูดจบก็พูดกับหมอแผนกทางเดินอาหาร “พวกคุณใครเข้าเวร ทำเรื่องย้ายแผนกและแอดมิทให้หน่อยครับ”
โจวเจิ้งได้ยินคำพูดของเฉินชางก็รีบพูดว่า “เดี๋ยวก่อนครับ…หมอเฉิน ผมไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ผมไม่แอดมิทนะครับ!”
หมอแผนกทางเดินอาหารเองก็พยักหน้า
แม้ศาสตราจารย์เฉินจะให้คนไข้แอดมิทเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
แต่…ถึงอย่างไรก็ต้องมีสาเหตุ
ให้แอดมิทง่ายๆ โดยใช่เหตุแบบนี้ ศูนย์ประกันสุขภาพจะต้องตรวจสอบแน่
“ศาสตราจารย์เฉิน จะให้แอดมิทด้วยสาเหตุอะไรครับ”
เฉินชางมองทุกคนแล้วมองเหล่าหม่าแวบหนึ่งพร้อมพูดว่า “พวกคุณลองดูนิ้วมือและมุมปากของคนไข้”
ทุกคนต่างเข้าไปดู
เห็นว่าของโจวเจิ้งต่างกับคนทั่วไป
โจวเจิ้งเก้อเขินเล็กน้อย…
“ผม…ไม่ได้เป็นอะไรครับ เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”
เฉินชางส่ายหน้า “นี่คือโรคชนิดหนึ่ง”
ทุกคนได้ยินคำพูดของเฉินชางก็รีบตั้งใจฟัง
ครั้งนี้เหล่าหม่าเองก็เข้ามาร่วมด้วย
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ความจริง พวกคุณ
