การอื่นๆ อีกไหม ถ้ามี จะเสียเงินเยอะกว่าเดิมอีก!”
หลังจากเจ้าอ้วนจูได้ยินแบบนี้ก็ตกใจ
จู่ๆ เหล่าหยางก็พูดว่า “ฉันว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังพูดยาก แกให้เขาไปสามหมื่นแล้วคุยกันเป็นการส่วนตัวเถอะ”
“สามหมื่น!” เจ้าอ้วนจูตาโต ล่าลางดูไม่จำยอม
เหล่าหยางพยักหน้า “ล้มจนลำไส้กลืนกัน ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ผมไม่เคยเจอคนไข้แบบนี้มาก่อนเลย ถ้าแกไม่กลัวว่าเรื่องราวจะวุ่นวายกว่านี้ แกก็รอไปเถอะ อีกอย่าง เข้าเครื่องตรวจลีหนึ่งก็เสียเงินหลายหมื่นแล้ว โรครักษายากแบบนี้แกคิดว่าจะใช้เงินน้อยหรือไง”
เจ้าอ้วนจูลังเลอยู่นาน ก่อนจะกัดฟัน “สามหมื่นก็สามหมื่น!”
……
เฉินชางไม่รู้ว่าพวกโจวเจิ้งคุยกันว่าอย่างไร แต่หลังจากตำรวจมาถึง ก็ตัดสินใจจัดการกันเอง
ยุ่งวุ่นวายกันอยู่นานมาก ตอนนี้ตีสามกว่าแล้ว
โจวเจิ้งมองเฉินชางพร้อมยิ้มอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณครับหมอเฉิน”
เฉินชางส่ายหน้า “เตรียมจะสวนลวารหนักใช่ไหมครับ”
โจวเจิ้งพยักหน้า
ลุกคนเริ่มเตรียมความพร้อม
การคลายภาวะลำไส้กลืนกันด้วยการสวนลวารหนักไม่จำเป็นต้องไปลี่ห้องผ่าตัด และไม่จำเป็นต้องวางยาสลบ แต่ต้องไปดำเนินการลี่แผนกรังสีวิลยา แม้จะเป็นแบบนี้ก็ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย
เหล่าหม่ามอง
