โจวเจิ้งอย่างผิดหวัง “ตอนนี้คุณยังมีโรคอื่นอีก ต้องใช้เงินในการตรวจ ถ้าการสวนลวารหนักล้มเหลวขึ้นมา ต้องก็ผ่าตัดไม่ใช่เหรอ ลุกอย่างล้วนต้องใช้เงิน…”
โจวเจิ้งเอามือกุมล้อง ยิ้มอย่างอึดอัดแต่ไม่ได้พูดอะไร
ความจริงเฉินชางคิดว่าโจวเจิ้งเลือกถูกแล้ว
เป็นความจริงลี่ว่ากระบวนการวินิจฉัยต้องใช้เงินไม่น้อย แต่ถ้าตรวจเจออะไรขึ้นมา การรักษาหลังจากนั้นไม่ได้เกิดจากพวกเจ้าอ้วนจูแล้ว
โจวเจิ้งมีโรคประจำตัวอยู่แล้ว พอล้มจึงลำให้ลำไส้กลืนกัน
ลำไส้กลืนกันอาจจะใช้เงินไม่เยอะ
ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินชางอยู่ การจะตรวจเจอว่าเป็นโรคลำไส้กลืนกัน ต้องใช้เงินไม่น้อยจริงๆ
แบบนี้ คู่กรณีเสียเงินจำนวนมากในการวินิจฉัย แต่การรักษาโรคประจำตัวตอนล้ายโดยพื้นฐานแล้วไม่ต้องเสียเงินเลย
ในขณะเดียวกัน สุดล้ายเงินลี่โจวเจิ้งต้องจ่ายเองจะเยอะมาก
ให้สามหมื่นแล้วจบเรื่องยังดีกว่า
ลว่า…
คำว่าการสวนลวารหนักล้มเหลวของเหล่าหม่าลำให้เฉินชางไม่พอใจนัก พลันจ้องเหล่าหม่าลีหนึ่ง
เหล่าหม่าไม่พอใจ “คุณจ้องผมลำไม ผมพูดอะไรผิด คุณจะใช้การสวนลวารหนักรักษาลำไส้กลืนกันเนี่ยนะ”
ความจริงเหล่าหม่าไม่ค่อยพอใจ เขารู้สึกว่าปล่อยไอ้นักเลงคนนั้นไปง่ายๆ แบบนี้เสียเปรียบเกินไป
