กับเสี่ยวเคอว่า “แจ้งตำรวจเถอะ”
เมื่อพูดจบ เฉินชางก็กลับไปที่ห้องทำงานเพื่อเขียนคำสั่งแพทย์
เหล่าหยางมองดูเงาหลังของเฉินชางที่จากไปแล้วขมวดคิ้ว
เจ้าอ้วนจูร้อนรน “เหล่าหยาง เราจะทำยังไงกันดี”
เหล่าหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาหัวหน้าหวัง
หัวหน้าหวังเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมหัวใจ เขาพร้อมกับทีมหนึ่งติดต่อกับพวกเขาบ่อยครั้งเพื่อส่งต่อผู้ป่วย
โชคดีที่คืนนี้เขาอยู่เวรสายสอง ทันทีที่โทรไปก็รับสายทันที
“เกิดอะไรขึ้น ดึกดื่นขนาดนี้ มีผู้ป่วยมาเหรอ”
“ไม่ใช่ครับหัวหน้าหวัง ผมเจอเรื่องที่ห้องฉุกเฉินนิดหน่อยน่ะครับ…” เหล่าหยางเล่าเรื่องทั้งหมด “หัวหน้าหวังครับ คุณช่วยผมหน่อยได้ไหม ถ้าพวกเราสองคน…”
หัวหน้าหวังฟังแล้วเกิดความลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “ได้ ฉันจะลงไปดูหน่อย”
ที่ว่าลงไปดูก็คือไปดูเฉยๆ เพราะพวกเขามีดีลธุรกิจร่วมกัน
แต่ดูกับแก้ไขเป็นคนละเรื่อง เขาไม่มีทางทะเลาะกับคนในโรงพยาบาลเพราะคนขับรถเถื่อนสองคน
ไม่นาน โจวเจิ้งก็ถูกส่งตัวกลับมา แพทย์ที่ไปด้วยถือผล CT แสกนช่องท้อง
ไม่มีอะไรผิดไปจากที่คาด มันคือโรคลำไส้กลืนกันจริงๆ
ไม่ว่าผู้ป่วยจะมีปัญหาอื่นหรือไม่ ตอนนี้จำเป็นต้องแก้ไขปัญหาโรคล