นั้น หลี่ฉินกับเหวินเหรินซานไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด
ลมหนาวพัดนำไอเย็นมาทักทายผู้คน
หลี่ฉินรับคำสั่งจากเย่อวี๋หรานให้มาขอของสิ่งหนึ่งกับหลี่ซื่อที่เรือนหลังเก่า นางสวมเสื้อคลุมขนกระต่ายที่จูปาเม่ยให้ยืมแล้วเดินมาอย่างเร่งร้อน
แม้ว่าในฐานะคนมาเป็นแขก ถูกเจ้าบ้านใช้งานเช่นนี้ถือว่าเป็นเรื่องแปลก แต่หลี่ฉินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวบุญธรรมของเย่อวี๋หราน คนเป็นมารดาจะใช้งานลูกสาวของตนเองก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ?
นางเคยฟังมารดาวิเคราะห์ให้ฟังแล้ว ทราบว่าขาใหญ่ของเย่อวี๋หรานมีความสำคัญปานใด จึงเต็มอกเต็มใจเอาใจมารดาบุญธรรมผู้นี้
แต่นางไม่คิดไม่ฝันเลยว่า เรื่องดีงามที่มารดาบุญธรรมบอกว่าจะชดเชยให้จะมาถึงไวปานนี้
ครั้นนางพุ่งตัวเข้าไปในประตูก็ชนเข้ากับแผ่นอกของชายผู้หนึ่งกะทันหัน ทั้งร่างพลันแข็งทื่อ
ข้าคงไม่ได้ชนสามีของพี่สะใภ้ใหญ่หรอกนะ?!
แย่แล้ว ข้าเป็นเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนนะ!
ขณะที่เหวินเหรินซานได้ยินพี่น้องสกุลจูบอกว่าเย่อวี๋หรานอยู่ที่เรือนข้าง ๆ กำลังจะไปทักทายเพื่ออวยพรปีใหม่ แต่ปรากฏว่า…
เพิ่งจะก้าวเท้าออกมาพ้นประตูห้องโถงใหญ่ ทันใดนั้นก็มีศีรษะเล็ก ๆ พุ่งเข้ามาชนหน้าอก
เมื่อนางแหงนศีรษะที่ประดับดอกไม้ผ้าขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงหน้าแดงระเรื่อแลดูงดงามเป็นพิเศษภายใต้การขับเน้นของดอกไม้ผ้าบนศีรษะ
ตึกตัก
ตึกตัก
ตึกตัก
ทันใดนั้น เหวินเหรินซานพลั
