นได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นแรงอย่างไม่เอาไหน
แม่นางผู้นี้เป็นคนบ้านไหนกัน?
คงไม่ใช่ลูกสาวของจูต้าเหนียงหรอกนะ?
ช่างงดงามยิ่งนัก!
เหวินเหรินซานไม่คิดว่าหลี่ฉินจะเป็นลูกสะใภ้ของเย่อวี๋หราน เพราะผู้หญิงที่ออกเรือนแล้วกับคนที่ยังไม่ออกเรือนนั้นเกล้าผมไม่เหมือนกัน แค่เห็นก็ทราบได้ทันที
“ขออภัยเจ้าค่ะ!”
มารดาบุญธรรมมีลูกชายหลายคน มีแค่จูชีที่ยังเรียนหนังสือและยังไม่แต่งงาน ยามกะทันหันหลี่ฉินดูไม่ออกว่าเขาคือลูกชายคนไหน
นางไม่กล้ามองนานนัก รีบขอโทษขอโพยแล้วหลบไปยืนข้าง ๆ
“ไม่เป็นไร! เจ้าเป็นลูกสาวของจูต้าเหนียง?” เหวินเหรินซานถามขณะจ้องมองนาง
หลี่ฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ท่านไม่ใช่ลูกชายของแม่บุญธรรม?!”
“ออกไปสิ ท่านยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำไม?” จูอู่เดินตามหลังเหวินเหรินซาน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงสงสัยว่าเขาเดินมาถึงประตูแล้วทำไมยังไม่ออกไปอีก?
จนกระทั่งเขาเดินมาถึงหน้าประตู เห็นหลี่ฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ แล้วมองสายตาที่ไม่อาจควบคุมได้ของเหวินเหรินซาน ทันใดนั้นก็คล้ายจะเข้าใจอะไรขึ้นมา
ช้าก่อน สองคนนี้คงไม่ได้ต้องตากันหรอกนะ?
อีกด้านหนึ่ง หลี่ซื่อกับมารดาของหลี่ฉินยืนมองฉากนี้ห่างออกไปไม่ไกล
ล้วนเป็นคนเคยอาบน้ำร้อนมาก่อน ไฉนเลยจะมองความหวั่นไหวของคนทั้งสองไม่ออก
มารดาของหลี่ฉินนึกยินดี: นี่เขาชอบพอลูกสาวของนางใช่ไหมนะ?
จูอู่ยิ้มออกมา บังเกิดความคิดอยากช่วยหนุ่มสา
