วคู่นี้ให้สมหวัง จึงทุบกำปั้นใส่อกเหวินเหรินซาน “เฮ้ ๆๆ ระวังหน่อย นางเป็นลูกสาวบุญธรรมของแม่ข้า ยังไม่มีคู่หมั้นเลยนะ ท่านมาจ้องคนเขาแบบนี้ ต่อไปนางจะดูตัวได้อย่างไร? ไป ๆๆ ท่านจะไปหาแม่ข้าไม่ใช่รึ เดี๋ยวข้านำทางให้เอง…”
ว่าแล้วก็ลากเหวินเหรินซานจากไป แต่นัยแฝงในคำพูดนั้นชัดเจนยิ่ง
เลิกจ้องได้แล้ว คนโง่ นั่นคือลูกสาวบุญธรรมของแม่ข้านะ ถ้าท่านต้องตาต้องใจก็รีบไปหาแม่ข้าสิ
ตอนนี้นางยังไม่มีคู่หมั้น ท่านยังมีโอกาสนะ
ลงมือเร็วหน่อย
“รู้แล้ว ๆ…” เหวินเหรินซานยิ้มจนแก้มปริด้วยความดีอกดีใจ
ถูกจูอู่ลากออกไปแบบนั้นก็ยังไม่วายหันกลับมามองหลี่ฉิน
ช่างสมดังคำกล่าวว่าสายตาคนรักเห็นซีซือ*[1] ยิ่งพิศก็ยิ่งงามจับตาจริง ๆ
หลี่ซื่อกลอกตาตลบหนึ่งแล้วพูดออกมาเสียงดัง “อาหญิงหลี่ ท่านกำลังตามหาฉินยาโถวอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ? ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ นางเป็นลูกสาวบุญธรรมของแม่สามีข้า แม่สามีข้าต้องดีต่อนางอยู่แล้ว นางอยู่กับแม่สามีของข้านี่เองเจ้าค่ะ ข้าจะพาท่านไปหานางเดี๋ยวนี้…”
ครั้นได้ยินคำว่า ‘ลูกสาวบุญธรรม’ เหวินเหรินซานก็หันมามองอย่างไม่อาจควบคุม
มารดาของหลี่ฉินตอบสนองรวดเร็ว เห็นหลี่ซื่อกล่าวเช่นนั้นก็เอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าแม่สามีของเจ้าเอ็นดูลูกสาวบุญธรรม ข้าไม่วางใจเสียที่ไหนกัน? ก็แค่ไม่ได้เจอแม่สามีของเจ้ามานานแล้ว อยากมานั่งคุยสัพเพเหระด้วยก็เท่านั้น”
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ แม่ข้านั่งผิงไฟอยู่ที่เรือนหลังใหม่
