เหล่าหยางเป็นหมอประจำรถ พูดว่าเป็นหมอก็ดูจะเกินจริงไปหน่อย
แต่เขาเคยเรียนพยาบาลจริงๆ มาสองสามวัน
แค่ไม่มีใบประกอบโรคศิลป์
ไม่ใช่แค่เขา คนขับรถเถื่อนเหล่านี้ มีกี่คนที่คู่ควรกับคำว่าหมอ?
เขากับเจ้าอ้วนจูทำงานขับรถเถื่อนด้วยกันมานานกว่าสิบปี ถือว่ามากประสบการณ์
การขับรถเถื่อนทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ
โดยทั่วไป หนึ่งกิโลเมตรตกอยู่ที่ 12-15 หยวน ซึ่งรวมค่าพบหมอแล้ว
งานหลักๆ ที่รับคือส่งผู้ป่วยต่างจังหวัดมายังเมืองหลวง หรือผู้ป่วยในเมืองหลวงที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วยังไม่หายดี ต้องการรถพยาบาลส่งกลับภูมิลำเนา
พวกเขาวิ่งไปกลับระหว่างเมืองหลวงกับเป่าติ้งมานับสิบปีแล้ว ปกติเที่ยวหนึ่งทำรายได้สามถึงห้าพันหยวน
แต่สายงานนี้ปกติแล้วจะต้องร่วมมือกับหมอ หัวหน้าแพทย์ หรือแม้แต่ผอ.โรงพยาบาล
เจ้าอ้วนจูและเหล่าหยางขับรถเอง ไม่รู้จักผู้บริหารโรงพยาบาล แต่รู้จักหัวหน้าแผนกสองสามคน
วิ่งเที่ยวละสามถึงห้าพัน แต่อาจจะต้องแบ่งค่าแนะนำให้หัวหน้าแผนกสามถึงห้าร้อยหยวน
ดังนั้น ในภาพรวมนี่จึงเป็นห่วงโซ่ธุรกิจสีเทา
ท้ายที่สุดแล้วที่ไหนมีความต้องการ ที่นั่นย่อมมีตลาด
เหล่าหยางสั่งสมประสบการณ์มากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นเมื่อเขาเห็น
