เด็กส่งอาหารนอนอยู่บนพื้น เขาก็ขมวดคิ้วทันที
เจ้าอ้วนจูปาดเหงื่อบนใบหน้า บอกตามตรง เขาวิตกอยู่นิดๆ
“เหล่าหยาง เกิดอะไรขึ้น ไม่เป็นไรใช่ไหม! เจ้าเด็กนั่นแกล้งทำหรือเปล่า”
“แกล้งกับผีน่ะสิ! ของอย่างนี้มันแกล้งทำได้ที่ไหน” เหล่าหยางโมโห “แกไปทำอะไรกับมัน”
เจ้าอ้วนจูตกใจกับคำพูดของเหล่าหยาง
เขาเหงื่อแตกพลั่ก แต่เมื่อลมพัดมากลับหนาวสะท้าน
“ผมแค่กระชากจักรยานไฟฟ้า มันก็ล้มไปกองกับพื้นแล้ว จากนั้นก็สภาพอย่างที่เห็นนี่แหละ” เจ้าอ้วนจูเริ่มใจคอไม่ดี “แต่…คนเรามันจะอ่อนแอขนาดนี้ได้ยังไง!”
คนที่ทำงานในสายอาชีพของเขาต้องมีความกล้าจริงๆ
แม้ว่าบนรถจะมีห้องกู้ภัย แต่กล่องใส่เครื่องช่วยหายใจก็เต็มไปด้วยยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์
ยาทั้งหมดมีร่องรอยของการถูกเปิดใช้ กล่องยาถูกทิ้งและเหยียบย่ำอยู่บนพื้น
ถึงแม้จะมีเครื่องช่วยหายใจ เครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ และอุปกรณ์อื่นๆ ในรถ แต่ก็วางทิ้งไว้มั่วๆ และปกคลุมไปด้วยฝุ่น
สรุปแล้วที่ส่งผู้ป่วยถึงจุดหมายปลายทางได้ก็เพราะผู้ป่วยดวงแข็งทั้งนั้น
เพราะพวกเขารู้ดีแก่ใจว่าถ้าเป็นคนป่วยอาการหนัก หมอไม่มีทางปล่อยกลับบ้านแน่นอน
เหล่าหยางยังคงนิ่งเงียบ ส่วนเจ้าอ้วนจูเริ่มร้อนรนขึ้นเ
