ล็กน้อย
คนที่นั่งดื่มรอบๆ เริ่มหลบหลีกกันไปหมดแล้ว
หากเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเด็ดขาด พวกเขาจะกอดอกยืนดูอยู่เฉยๆ ถ้ามีตำรวจมาถามสถานการณ์ พวกเขาก็จะเล่าหมดเปลือกโดยไม่กั๊กอย่างไม่ต้องสงสัย
เจ้าอ้วนจูก็เข้าใจเรื่องนี้ ไม่มีใครพึ่งได้สักคน!
เขาหันกลับไปมองหัวหน้า “เหล่าหยาง เอาไงกันดี”
เหล่าหยางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ส่งมันไปที่โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉิน อย่าปล่อยให้มันตาย อีกเรายังมีคนรู้จักที่นั่น พวกนั้นไม่หลอกเราหรอก”
เจ้าอ้วนจูเชื่อใจเหล่าหยาง เพราะท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงคนขับรถ หน้าที่ติดต่อผู้ป่วยกับหมอ เหล่าหยางเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด
เหล่าหยางเองก็ออกมาจากระบบการแพทย์ เพราะมีโอกาสสัมผัสกับตัวมากกว่า จึงมีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง
เมื่อได้ยินเหล่าหยางพูดดังนี้ เจ้าอ้วนจูก็พยักหน้าซ้ำๆ
“โทร 120 ไหมครับ”
“120 แพงจะตายชัก เราก็รถพยาบาลเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”
“ผมดื่มเหล้าไปแล้วอะ!”
“แกว่าไงนะ ไอ้โง่!”
เหล่าหยางหมดความอดทน ได้แต่พูดว่า “เอาเปลหามลงมา แบกไปส่งห้องฉุกเฉินดู”
เจ้าอ้วนจูพยักหน้าถี่ๆ
โจวเจิ้งที่นอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้นในตอนนี้ “ช่วยด้วย…ช่วยผมด้วย!”
เหล่าหยางพยักหน้า “ไอ้หนู ไม่ต้องกลัวนะ
