ฉันจะพาไปส่งโรงพยาบาลเอง ก่อนหน้านี้เคยป่วยเป็นอะไรบ้างไหม เคยมีอาการกำเริบกะทันหันหรือเปล่า”
สิ่งที่เหล่าหยางต้องทำชัดเจนมากในตอนนี้
นั่นคือการชวนคุย
ในขณะที่พูด เขาบันทึกเสียงไว้
โจวเจิ้งส่ายหน้า “ขอบคุณครับ ผม…ผมไม่ได้ป่วย”
เหล่าหยางถามต่อว่า “เมื่อกี้แกล้มลงเพราะปวดท้องหรือเปล่า”
ถ้าล้มลงแล้วมีอาการปวดท้อง ถือเป็นเรื่องใหญ่เลยก็ว่าได้
ถ้าปวดก่อนค่อยล้ม นั่นก็เป็นเรื่องใหญ่อีกเรื่อง
ในตอนนี้โจวเจิ้งกลับเงียบกริบ
เขาหลับตาแล้วเป็นลมไปดื้อๆ
เหล่าหยางเห็นดังนี้ เขาก็หันไปจ้องเจ้าอ้วนจูตาเขม็ง
“รีบพาไปที่ศูนย์ฉุกเฉินเร็วเข้า”
หนึ่งกิโลเมตรเป็นระยะทางเพียงสั้นๆ แต่ตอนนี้พวกเขากำลังแบกชายร่างใหญ่ ขณะที่เดินทั้งสองก็บ่นไปตลอดทาง พร้อมกับเหงื่อที่ไหลย้อย
เจ้าอ้วนจูเป็นคนที่เสียใจที่สุด!
รู้อยู่แล้วจะแกล้งทำไปทำไม
เหล่าหยางแอบสงสัยในจริยธรรมของเจ้าอ้วนจู พลันก่นด่าอย่างเหลืออด “แกลองเข้าไปนั่งยองๆ ดูสักสองสามวันสิ จะได้รู้ว่าสบายหรือเปล่า”
เจ้าอ้วนจูรู้ตัวว่าตัวเองผิดจึงไม่พูดอะไร
ทั้งสองเดินอยู่นานกว่าสิบนาที ในที่สุดก็ถึงประตูศูนย์ฉุกเฉิน
ขณะเดียวกันนี้ เฉินชางและเหลาหม่ากำลังเพลิดเพลินกับของว่าง
