ยามดึก
หลังจากที่เหลาหม่ารู้ว่าเทพพิทักษ์เวรดึกของเขาคือเซเลอร์มูน เขาก็อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี
ลบแอปทิ้งทันที
ปากยังสบถด่าอีกเป็นพรวน “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ว่ายังไงก็เปล่าประโยชน์!”
ต้องบอกเลยว่าเวรดึกและบาร์บีคิวเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ
อย่างน้อยเฉินชางก็ไม่หิวเลย
ความเหนื่อยล้าจากเวรดึกจะค่อยๆ เหือดหายไปพร้อมกับความสุขและความพอใจ
ถ้าตอนนี้ได้งีบสักตื่น
คงจะฟินสุดๆ ไปเลย
“หมอ มาดูหน่อยเขาเป็นอะไร เร็วๆ…เร็วๆ…เร็วๆ”
ร่างกายของเจ้าอ้วนจูแข็งแรงกว่าเหล่าหยางมาก
ด้วยกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงตะโกนลั่นตั้งแต่ยังไม่ถึงประตูด้วยซ้ำ
เหล่าหยางแบกผู้ป่วยมาเป็นระยะทางกว่าหนึ่งกิโลเมตร เหนื่อยจนหายใจแทบไม่ทัน นับประสาอะไรกับตะโกน
งานแบกเปลเป็นงานที่เหนื่อยสุดๆ
เมื่อเหล่าหม่าเห็นคนไข้ที่ถูกส่งตัวมาก็สับสนทันที
แม้แต่เฉินชางยังตกตะลึง
ทั้งสองมองหน้ากัน จะซวยอะไรขนาดนั้น
เซเลอร์มูนช่วยได้จริงๆ เหรอ
เพิ่งจะลบแอปทิ้ง ก็ส่งผู้ป่วยมาเลยเหรอ
แถมยัง…เป็นลมมาอีกต่างหาก!
พวกเขาทั้งสองคนต่างสับสนงุนงง
แต่ถึงกระนั้น เฉินชางและเหล่าหม่าก็ยังตอบสนองอย่างรวดเร็วเช่นเคย
“หยางเจี๋ย เอาเตียงมา!”
“มา ยกขึ้นมา!”
เฉินชางและ
