เหล่าหม่าออกแรงยกผู้ป่วยขึ้นเตียง
เมื่อดูคนไข้อย่างพินิจ ทั้งสองก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง
เฉินชางหรี่ตาลง นี่มันเด็กส่งอาหารที่เพิ่งมาส่งอาหารเมื่อกี้นี่?
ในตอนนี้เอง ชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นมา บิดตัวเร่าๆ ด้วยความเจ็บปวด พลางเอามือกุมท้องไว้ “หมอครับ ผมปวดท้อง”
เมื่อเฉินชางเห็นอาการ เขาก็รีบพูดทันที “พาไปที่ห้องฉุกเฉินก่อน”
เหลือแต่เหล่าหยางและเจ้าอ้วนจูยืนอยู่หน้าประตู
จู่ๆ เหล่าหม่าก็ถามขึ้นว่า “พวกคุณเป็นใคร และเกิดอะไรขึ้นกับคนไข้”
“หมอครับ จู่ๆ คนป่วยก็โรคกำเริบ ล้มลงกับพื้น เราช่วยพามาส่งครับ”
เฉินชางและเหลาหม่ามองหน้ากัน
มาพูดแบบนี้ในเวลานี้ มันหมายความว่าอย่างไร
“เอ๋? คุณแน่ใจแล้วเหรอ” เหลาม่าถามพลางขมวดคิ้ว
ขณะพูด เหล่าหม่าก็หันไปพูดกับพยาบาลว่า “ตรวจสอบดูว่าผู้ป่วยมีบัตรประจำตัวติดตัวมาหรือไม่ แจ้งครอบครัวของเขา ไม่ก็โทรแจ้งตำรวจเลย”
เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าอ้วนจูก็หน้าซีดเผือด
