เฉินชางเห็นว่าบนมือของเด็กหนุ่มดูเหมือนจะเปื้อนคราบดำด่างดวงเต็มไปหมด
คล้ายกับคราบน้ำมันเครื่องที่เปื้อนติดมือตอนซ่อมรถ เปื้อนกระดำกระด่าง บ้างเล็กบ้างใหญ่
หลังจากเฉินชางเห็นก็ขมวดคิ้วนิดๆ
เขารู้สึกว่าค่อนข้างผิดปกติ
แต่ในเวลานี้ หนุ่มน้อยยิ้มแล้ววางกระทิงแดงไว้ที่แผนกพยาบาล ลุกขึ้นเตรียมออกไป “หมอครับ หมอวางใจได้เลย ผมไม่ได้แตะอาหารเลย ส่วนมือผมก็เพิ่งล้างมา”
อยู่ในฤดูร้อน การสวมถุงมือดูเกินจำเป็นไปหน่อย ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครสวมถุงมือ
เด็กหนุ่มนึกว่าเฉินชางรังเกียจที่เขามอมแมม ดังนั้นรอยยิ้มจึงฝืดเฝื่อนมาก ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป
ดูเหมือนเหล่าหม่าที่อยู่ในห้องเวรจะได้กลิ่นอาหารจึงเดินตามกลิ่นออกมา
อาหารวางอยู่บนโต๊ะพยาบาล เด็กหนุ่มกำลังจะออกไป
พอเหล่าหม่ามองเห็นเด็กหนุ่มก็ยิ้มออกมาทันที “เสี่ยวโจวนี่นา! นายมาอีกแล้วเหรอ”
เมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นมองเห็นเหล่าหม่าก็พยักหน้าส่งยิ้มให้ “หมอหม่านี่เอง พวกคุณรีบกินเถอะครับ ผมจะไปแล้ว ยังมีอีกสองสามออเดอร์ ไม่อย่างนั้นเกินเวลาไปจะโดนหักเงิน!”
เฉินชางพยักหน้ารับ “ระวังความปลอดภัยด้วยล่ะ ขับขี่ให้ช้าหน่อย”
สายตาที่เด็กหนุ่มมองเหล่าหม่าดูอ่อนโยนกว่ามองเฉินชางม
