องโอดครวญไม่หยุด เกลือกกลิ้งไปมา
เวลานี้ พวกเขามึนงงกันหมดแล้ว!
ทั้งกลุ่มสบตากัน
นี่คิดจะไถเงินกันเหรอ
โจวเจิ้งในเวลานี้อย่าว่าแต่จะไถเงินใครเลย เขาไม่มีแม้แต่แรงจะกดโทรหาตำรวจหรือกดเบอร์ฉุกเฉิน 120 แล้วด้วยซ้ำ
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาหมดเรี่ยวแรง
เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมจู่ๆ ตนถึงปวดท้องขึ้นมาได้
“ไอ้หนู อย่าแสดงไปหน่อยเลย ก็แค่ล้มไม่ใช่เหรอไง” ชายพุงโตยังคงคิดว่าเขาแกล้งแสดงอยู่
แต่ว่า…
พวกเขาพบว่าเด็กส่งเดลิเวอรี่ยังคงไม่ลุกขึ้นมา แถมยังร้องโอดโอยโหยหวนยิ่งขึ้น
ดึกดื่นแบบนี้รอบข้างไร้ผู้คน อาการแบบนี้เห็นได้ชัดว่า…เหมือนจะไม่ใช่การเสแสร้ง
ชายพุงโตสับสนขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นตบรถ
“เหล่าหยาง แกรีบลงมาดูที ไอ้หนุ่มนี่เป็นอะไรไปแล้ว”
ต่อให้เป็นรถเถื่อนก็ยังมีหมอประจำอยู่เหมือนกัน
ถึงแม้ทักษะของหมอพวกนี้จะอ่อนด้อยมากก็ตาม
แต่ว่า…
อย่างน้อยก็ยังนับว่าเป็นหมอคนหนึ่ง
เมื่อเหล่าหยางที่นอนบนเตียงผู้ป่วยได้ยินเสียงตบรถก็รีบลุกขึ้นมา
เขาลงมาทั้งที่ยังไม่สวมเสื้อ พอเห็นเด็กส่งเดลิเวอรี่นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นก็ประคองขึ้นมาทันที
พอดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้หน้าซีดขาว เหงื่อเ
