มาก็เก็บแฮมเบอร์เกอร์เข้าตู้ฟรีซแล้วกดสั่งเดลิเวอร์รี่
หยางเจี๋ยกับเสี่ยวเคอก็อยู่ด้วย เฉินชางจึงสั่งมาเผื่อให้มากหน่อย
ตึกฉุกเฉินอันดับสองของมณฑลค่อนข้างเงียบสงบ แต่ที่นี่กลับต่างออกไป แผนกฉุกเฉินมีแสงไฟสว่างเจิดจ้าราวกับตอนกลางวัน หมอเวรดึกและหมอที่ทำโอทีรวมถึงหมอที่ไม่กล้ากลับบ้านรวมๆ กันแล้วมีไม่น้อยเลย
อย่างน้อยก็ไม่ทำให้คนรู้สึกกลัว
ค่าส่งตอนกลางคืนค่อนข้างแพงเพราะถึงอย่างไรถ้าไม่ใช่เพราะอยากหาเงินให้มากหน่อยใครจะยอมลำบากลำบนอดนอนตอนกลางคืนเพื่อส่งเดลิเวอร์นี่กันล่ะ
ถึงค่าส่งจะแพงหน่อยเฉินชางก็ยังพอรับได้
แน่นอนว่าเงื่อนไขแรกคือค่าส่งจะต้องไปถึงมือของไรเดอร์ก่อน
เฉินชางสั่งข้าวผัดกับปิ้งย่าง
เนื่องจากมีให้สั่งได้แค่นี้
เขาสั่งไปไม่น้อยเลย รวมแล้วจ่ายไปสามร้อยกว่าหยวน
เวลาผ่านไปราวสามสิบนาที ในตอนที่เฉินชางง่วงงุนแล้ว พนักงานส่งอาหารก็เข้ามา
ระดับความเร็วนี้ถือว่าเร็วมากแล้ว เนื่องจากระยะทางไกลมาก แถมยังต้องรวมเวลาทำอาหารอีก สามสิบนาทีถือว่าไม่ช้าแล้วจริงๆ
คนส่งอายุยังน้อย หลังจากเห็นเฉินชางก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “สวัสดีครับ ออเดอร์ของคุณมาแล้วครับ”
เฉินชางยิ้มให้ ยื่นกระทิงแดงที่ถือเอาไว้พอ
