้สิครับ! นักเรียนของผู้อำนวยการหวัง ผมยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง!”
หวังอวี้ซานตอบว่าดีคำหนึ่ง จากนั้นก็วางสายไป
ในช่วงพักกลางวัน ฉินเสี้ยวยวนโทรมาหาเฉินชาง
หาได้ยากมากที่ฉินเสี้ยวยวนจะเป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อนเช่นนี้
เฉินชางรีบเอ่ยว่า “สวัสดีครับ ผู้อำนวยการฉิน”
หลังจากฉินเสี้ยวยวนได้ยินก็แค่นหัวเราะใส่ “เรียกฉันว่าผู้อำนวยการฉินงั้นเหรอ”
เฉินชางหัวเราะแหะๆ “ลุงฉิน มีอะไรหรือเปล่าครับ”
ฉินเสี้ยวยวนอดหัวเราะไม่ได้ เอ่ยไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก เรื่องที่มีก็ผ่านไปหมดแล้ว แค่อยากคุยกับคุณนิดหน่อย”
เฉินชางรู้ดี ฉินเสี้ยวยวนพูดถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อน
ฉินหย่งอี้ย่อมเล่าเรื่องให้ฉินเสี้ยวยวนทราบเป็นคนแรก
“ครับ ใช่แล้ว ผมคิดจะบอกอยู่พอดีว่าหลังจบงานในเดือนกรกฎาคมแล้วจะกลับบ้านไปพร้อมกับเยว่เยว่สักรอบ บ้านใหม่ทางนั้นก็ตกแต่งเสร็จแล้ว พวกเราจัดงานขึ้นบ้านใหม่กันครับ” เฉิ นชางยิ้ม
ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า “เรื่องครั้งนี้…คุณเล่นเลยเถิดไปหน่อยนะ
ถ้าไม่ใช่เพราะเสี้ยวรุ่นฟางมีความประทับใจแรกกับคุณ คุณอาจจะสร้างภาพจำเลวร้ายไปแล้ว”
เฉินชางหัวเราะเจื่อนๆ ไม่ได้พูดอะไร
เขาเข้าใจที่ฉินเสี้ยวยวนพูด
แต่นี้คือวิธีจัดการที่ได
