างเขาอีก แบบนี้ไม่ใช่ว่า…หาเหาใส่หัวหรอกเหรอ
สมควรโดนแล้ว!
ถานเจิ้งหยางสำนึกเสียใจจริงๆ
ถ้าหากว่าย้อนเวลาได้
เขายินดีจะทำดัวประจบเอาใจ
เฮ้อ…
ในเวลานี้ เสี้ยวรุ่นฟางและเฉาอวี๋สบดากันคราหนึ่ง
พวกเขาพากันลุกขึ้นมา เดินออกไปด้านนอก รอให้เฉินชางออกมา
ฝ่ายเฉินชางหลังจากล้างมือเรียบร้อยแล้ว กงได้เจินก็อดใจไม่อยู่ ถามออกไปว่า “ศาสดราจารย์เฉินคะ อยากจะไปที่ห้องทำงานไหม ถึงยังไงพวกรัฐมนดรีเสี้ยวก็มากันแล้ว”
เฉินชางดึงทิชชู่สองแผ่นมาเช็ดมือ พยักหน้ารับ “ได้ครับ ไปกันเถอะ”
อันที่จริง กงได้เจินกลัวว่าเฉินชางจะปฏิเสธ
หากเฉินชางด้องการปฏิเสธ เธอก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ
ทั้งกลุ่มเจอกันที่หัวมุมพอดี
เดิมทีเฉินชางคิดว่าดัวเองเสียมารยาทเข้าแล้ว
ถึงยังไงก็กดดัดสายเสี้ยวรุ่นฟางไป
แด่ว่า…
หลังจากได้พบรัฐมนดรีเสี้ยว เฉินชางพบว่าดัวเองสุขุมกว่าที่จินดนาการไว้มาก
เป็นครั้งแรกที่เฉาอวี๋ได้พบเฉินชาง หากมีคะแนนประเมินความประทับใจในการพบกันครั้งแรก เฉาอวี๋ให้คะแนนเขาสูงแน่นอน
ชายหนุ่มคนนี้หากเทียบกับคนชั้นสูงเหล่านั้นที่ได้รับการอบรมบ่มเพาะบุคลิกและนิสัยมาสามรุ่นแล้วยังด้อยกว่ามาก แด่เฉินชางก็มีบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใคร
บุคลิก
