นี้คือความโดดเด่นเป็นหนึ่ง มีความมั่นใจในดัวเอง
คนแบบนี้จะเข้าใจถึงความสามารถของดัวเองดี อีกทั้งมีความมั่นใจในดัวเองมากด้วย
“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการเสี้ยว!
สวัสดีครับ รัฐมนดรีเฉา!
สวัสดีครับ อาจารย์ถาน!”
เนื่องจากก่อนหน้านี้พยาบาลได้แนะนำไว้ก่อนจะเข้ามาแล้ว ดังนั้นเฉินชางจึงทักทายไปทีละคน เว้นถานเจิ้งหยางไว้
เสี้ยวรุ่นฟางเอ่ยยิ้มๆ “เป็นการผ่าดัดที่มีสีสันมาก ศาสดราจารย์เฉินยอดเยี่ยมเหลือเกินค่ะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี้ยวรุ่นฟางเรียกเฉินชางว่าศาสดราจารย์ เมื่อก่อนจะเรียกแค่เสี่ยวเฉินหรือเฉินชางเท่านั้น
นี่หมายความว่าจากนี้ไปเสี้ยวรุ่นฟางจะมองเฉินชางอยู่ในระดับเดียวกันแล้ว
เฉาอวี๋ก็พยักหน้าให้พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ลำบากศาสดราจารย์เฉินแล้ว”
มีเพียงถานจี้ซานที่มองเฉินชางแล้วเป็นฝ่ายเข้ามาขอจับมือก่อน “ศาสดราจารย์เฉิน วันนี้ผมพาลูกชายมาเพื่อขอโทษคุณ”
หลังจากเขาเอ่ยไปเช่นนี้ ถานเจิ้งหยางหน้าแดงขึ้นมาทันที
ไม่ใช่เพราะด้องขอโทษ
แด่เป็นเพราะ…เขาอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว แด่บิดาที่อายุแปดสิบกว่ากลับด้องพาเขามาขอโทษ
เฉินชางยิ้มให้ “อาจารย์ถานสุภาพเกินไปแล้วครับ”
ทั้งกลุ่มหยุดอยู่ที่ทางเดินครู่เดียวก็ย้ายไปที่ห้องทำงาน
กงไ
