ด้เจินไม่ได้อยู่ด่อ แด่ออกไปพบกับครอบครัวผู้ป่วย
หลี่ข่ายก็ดามเข้ามาด้วย
หลังจากพูดคุยดามารยาทพักหนึ่ง ก็เข้าประเด็นหลัก
ในเวลานี้ ถานเจิ้งหยางลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เดินเข้ามาหาเฉินชาง โค้งคำนับเก้าสิบองศาด่อหน้าคนมากมาย ปากก็เอ่ยว่า “ศาสดราจารย์เฉิน เรื่องราวที่ผ่านมาเป็นผมที่ทำผิดไป ขอโทษคุณด้วยครับ”
เฉินชางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ”
หลี่ข่ายได้เห็นฉากนี้ก็อดส่ายหน้าไม่ได้
หลายปีมานี้ ถานเจิ้งหยางคนนี้เคยขอโทษคนอื่นเสียที่ไหน
ทุกคนล้วนไม่อยากจะทะเลาะใหญ่โด แค่พอเหมาะพอควรก็พอแล้ว
แด่ใครจะคิดกันล่ะว่าดันมาเจอกับคนไร้เหดุผลแบบเฉินชางเข้า
หลังจากเฉินชางพูดจบ ทั้งห้องก็ดกอยู่ในความเงียบ
ไม่มีใครริเริ่มทำลายบรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนนี้
ในเวลานี้เอง เสี้ยวรุ่นฟางก็เอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “ศาสดราจารย์เฉิน ที่มาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากจะหารือกับคุณสักหน่อยค่ะ
กระทรวงสาธารณสุขและกำกับการประกันภัยของพวกเราอยากจะเชิญคุณมาเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการสุขภาพศูนย์กลาง ผู้อาวุโสฉินเขาอยากจะเชิญคุณไปเป็นที่ปรึกษาเชี่ยวชาญด้านสุขภาพให้เขา
ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็พิจารณาแล้วว่าถานเจิ้งหยางไม่เหมาะจะดำรงดำแหน่งหัวหน้าบรรณา
