ตอนที่เฉินชางผ่าตัด
เรื่องราวก็จบลงอย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว
และถานเจิ้งหยางในเวลานี้ก็กลับมาถึงในบ้าน นั่งลงบนโซฟา สีหน้าวูบไหว
การถูกปลดกะทันหันทำให้เขาตอบสนองไม่ทันแม้แต่น้อย!
ถ้าเฉินชางไม่ถูกแต่งตั้งเป็น ‘หัวหน้าบรรณาธิการกิตติมศักดิ์’ อย่างทันท่วงทีละก็ ตอนนี้ในหัวเขาก็คงเต็มไปด้วยหมอกแล้ว
แต่…
เขาไม่เข้าใจอยู่บ้าง ทำไมเฉินชางถึงมีความสามารถมากมายขนาดนี้กัน
ถานเจิ้งหยางโกรธส่วนโกรธ แต่เขาไม่โง่
เฉินชางร้ายกาจ เป็นสุดยอดคนในบรรดาเด็กรุ่นใหม่
แต่เฉินชางเทียบกับพ่อของเขาได้เหรอ
ถึงขั้นที่เทียบกับตัวเขาเองได้เหรอ
ไม่ว่าถานเจิ้งหยางจะไร้ความสามารถยังไง แต่เขาก็มีคุณงามความดีและทำงานหนักนะ!
เขาอยู่ในระบบมานานขนาดนี้ แต่ถูกไล่ออกตรงๆ อย่างนี้น่ะหรือ
คิดๆ แล้วเขาก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย
เสี้ยวรุ่นฟางไม่เห็นแก่หน้าพ่อของเขาสักนิดเลยหรือ
ถึงแม้เขาจะรู้ว่าหลังถูกปลดออกจากตำแหน่งยังมีโอกาสอื่น แต่…ความผิดพลาดที่เบื้องบนตำหนิคุณโดยเฉพาะ จากนั้นปลดออกจากตำแหน่งแบบนี้ทำให้เขาไม่ค่อยเข้าใจ
เสี้ยวรุ่นฟางกล้าลงมือจริงๆ เหรอ
แต่ในเวลานี้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาเห็นพ่อกับผู้ช่วยในชีวิตประจำวันมาหา
เมื่อเห็นพ่อ ถาน
