เจิ้งหยางก็ตาลุกวาวโดยสัญชาตญาณ
“พ่อ พ่อมาทำไมเหรอ”
ปีนี้ถานจี้ซานอายุแปดสิบห้าปีแล้ว หัวล้านเลี่ยนนานแล้ว ปกติเขามักชอบสวมหมวก
ถานจี้ซานก็ไม่เปล่งเสียง เดินเข้ามาในบ้านเงียบๆ
เขานั่งอยู่บนโซฟาไม่พูดไม่จา แต่จ้องถานเจิ้งหยางเขม็ง
มองจนถานเจิ้งหยางร้อนตัวเหลือแสน!
“พ่อ…ผม…”
สุดท้ายถานจี้ซานถอนหายใจยาวแล้วบอก “ลูกไปขอโทษเฉินชางเถอะ”
ถานเจิ้งหยางหน้าเปลี่ยนสีทันที!
เขาเคยคิดว่าพ่อจะตำหนิเขา ถึงขั้นว่าโทษตัวเองที่ไม่สั่งสอนเขา
แต่…
สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยนึกมาก่อนคือพ่อจะให้เขาไปขอโทษ
ขอโทษเฉินชางเนี่ยนะ
ไม่มีทาง!
มีสิทธิ์อะไร
ยังไม่รู้ว่าใครต้องขอโทษใครกันแน่เลย
ฉันทำอะไร
สุดท้ายก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ความสำเร็จที่สั่งสมมาสามปีกลายเป็นความสำเร็จของเฉินชาง ฉันจะพูดเหตุผลกับใครได้บ้าง!
ชั่วขณะนั้น ถานเจิ้งหยางเบิกตาโตด้วยความโมโห
“มีสิทธิ์อะไรกัน ทำไมล่ะครับ!
พ่อ ลูกชายพ่อ ผมถูกปลดออกจากตำแหน่งนะ ผมเป็นผู้ถูกกระทำ ทำไมผมต้องขอโทษล่ะ”
ถานจี้ซานมองถานเจิ้งหยาง พูดชัดถ้อยชัดคำ “เพราะลูกสู้เขาไม่ได้ เลยเป็นความผิดของลูก เพราะลูกผิด เลยต้องไปขอโทษ”
ถานเจิ้งหยางมึนงงกับประโยคนี้ของพ่อแล้ว
เขาหายใจกระ
