ชั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
เขาอายุห้าสิบกว่าปี ไม่มีทางไม่เข้าใจเรื่องนี้
พ่อพูดถูก เขาผิด ไม่ใช่เพราะว่าเขาทำเรื่องผิดพลาดใหญ่โตมากมาย แต่เพราะเฉินชางแข็งแกร่งกว่าเขามาก ความผิดของเขาเลยยิ่งใหญ่โต
แต่…
ฉันสู้เขาไม่ได้งั้นเหรอ
ประโยคนี้ทำให้ถานเจิ้งหยางที่อายุห้าสิบกว่าปีรู้สึกอับอายเป็นครั้งแรก
ชายอายุห้าสิบกว่าปีสู้หมอฝึกงานไม่ได้!
นี่ทำให้เขาพูดไม่ออก!
หลังถานจี้ซานพูดจบก็เสริมอีกประโยค “ถ้าลูกไม่กล้าไป พ่อจะไปเป็นเพื่อน หรือให้พ่อไปแทนลูกก็ได้ทั้งนั้น”
ถานเจิ้งหยางได้ยินดังนั้นก็หน้าแดง ลุกพรวดพูดขึ้นว่า “ไม่ได้!”
ถึงผมสู้เขาไม่ได้ แต่เขายังห่างไกลจากพ่อโขไม่ใช่เหรอ!
ให้พ่อไปมันเกินไปแล้ว!”
ถานจี้ซานส่ายหน้า “ลูกประเมินพ่อสูงเกินไปแล้ว แล้วก็ประเมินเขาต่ำเกินไป”
ในสายตาของถานเจิ้งหยาง พ่อก็คือวีรบุรุษทั้งชีวิต ตั้งแต่เล็กจนโต เหรียญรางวัลและถ้วยรางวัลของพ่อแขวนประดับได้เต็มบ้าน
พ่อคือความภาคภูมิใจของเขา
ให้พ่อไปขอโทษ ถานเจิ้งหยางทำไม่ลง
ถานจี้ซานมองถานเจิ้งหยาง “ครั้งนี้ลูกปรับตัวตามสถานการณ์ไม่ได้ ทำไมลูกต้องขัดขวางผลประโยชน์ในครั้งนี้ด้วย
ลูกรู้ไหมว่าสินค้านี้จะเป็นตัวแทนแผ่นดินเข้าร่วม
