เฉาอวี๋เป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งขรึม
นิสัยตรงไปตรงมา
ถ้าเฉินชางผิด เขาก็จะไม่เข้าข้างเฉินชาง
แม้อยู่ต่อหน้าคุณท่านถาน เขาก็ด่าถานเจิ้งหยางว่าไร้ความสามารถได้เช่นกัน!
แยกแยะอย่างชัดเจน
เฉาอวี๋ยิ้มเยาะ “วงการวิชาการ ใช่ที่ที่จะมาทำสงครามกันเหรอ ผมคิดมาตลอดว่าวงการวิชาการขาวสะอาดที่สุด เพราะคนอย่างพวกคุณ ทำให้ดูสกปรกจนไม่เหลือสภาพ คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่ าที่ผ่านมาคุณทำอะไรไว้บ้าง คุณคิดว่าเฉินชางไม่มีที่พึ่ง เป็นแค่คนที่มาจากชุมชนธรรมดาๆ ใช่ไหม”
เฉาอวี๋พูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มเยาะทีหนึ่ง “ผมจะบอกให้นะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมคือที่พึ่งของเฉินชาง!”
เฉาอวี๋โกรธมากจริงๆ!
เพราะเรื่องเล็กน้อยทำให้เกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้ จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร
“ผมพูดจาไม่น่าฟังใช่ไหม ไม่เข้าหูคุณใช่ไหม ถ้าคุณมีความสามารถจริง ก็ไปคว้ารางวัลกลับมาสักรางวัลสิ!”
ถานเจิ้งหยางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้!
เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะพักโครงการสำคัญระดับชาติไปสองโครงการเพื่อเล่นงานกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รวมถึงกระทรวงสาธารณสุข!
ทำตามอำเภอใจเกินไปหรือเปล่า
แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งยินดีทำเรื่องพวกนี้เพื่อเฉิน
