อวี๋หย่งกังและหม่าเยว่ฮุยที่มาจากโรงพยาบาลทหารเหมือนกันต่างมีความคิดเดียวกัน
จะไปแก้แค้นให้เฉินชาง!
สวีอ้ายชิงห้ามไม่อยู่เลย!
ตอนที่เฉินชางกำลังมุ่งความสนใจไปที่การทำวิจัย เรื่องราวบางอย่างก็เกิดขึ้นเงียบๆ
สวีจื่อหมิงอึดอัดใจมาก จึงชวนหวังทงออกไปกินข้าว
พอดื่มมากเข้าหน่อยทั้งสองก็คุยกันมากขึ้น
สวีจื่อหมิงอดพูดไม่ได้ “ถานเจิ้งหยางพักสิทธิบัตรของเฉินชางไว้”
หวังทงได้ยินแล้วขมวดคิ้วทันที “หมายความว่าอย่างไรครับ”
สวีจื่อหมิงพลันเล่าเรื่องเทคโนโลยีขดลวดงวงช้างของเฉิน
“เทคนิคนี้สุดยอดมากจริงๆ นี่คือจุดเปลี่ยนในประวัติศาสตร์การผ่าตัดภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด เทคนิคที่ดีขนาดนี้กลับถูกพักไว้ โง่จริงๆ เลย”
หลังจากหวังทงฟังจบ ตั้งนานก็ยังสงบสติอารมณ์ไม่ได้
“คราวก่อนผมก็ถูกถานเจิ้งหยางเล่นงานเรื่องบทความ” หวังทงพูดอย่างขึ้งโกรธ “ปีที่แล้วนี่เอง”
สวีจื่อหมิงอึ้ง “คุณ…การคัดเลือกสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์เหรอ”
หวังทงพยักหน้า “ครับ ถานเจิ้งหยางเชิญผมไปเป็นบรรณาธิการวารสารอะไรสักอย่าง จากนั้นให้ผมเขียนบทความไปหลายฉบับ”
สวีจื่อหมิงอดบ่นไม่ได้ “ทำได้ทุกวิถีทางจริงๆ! ประเด็นคือวารสารนี้เป็นวารสารไดเร็ก! ผมคิดว่า…ถาน
