กคน
ทว่าตอนนี้เอง สายหนึ่งโทรเข้ามา
“ศาสตราจารย์เฉินคะ ฉันหยางชิงเองนะคะ เราเจอแล้วค่ะ!”
หยางชิงตื่นเต้นมากจริงๆ
เฉินชางอึ้งไปเล็กน้อย พยายามนึกถึงเรื่องราวของหยางชิง รวมถึงเด็กหญิงที่ชื่อจ้าวซือหานผู้สูญเสียจมูก!
เฉินชางถามอย่างประหลาดใจ “แอลโลกราฟท์เหรอครับ เสียชีวิตหรือยัง”
หยางชิงถอนหายใจ “หัวหน้ากงช่วยติดต่อมาได้ค่ะ อีกฝ่ายเองก็เป็นเด็กอายุเก้าขวบเหมือนกัน ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ ตอนนี้กำลังจะไม่ไหวแล้ว…ทั้งเด็กหญิงและญาติๆ ต่างอยากบริจาคอวัยวะ หวังว่าเธอจะเติบโตบนโลกนี้ต่อในอีกวิธีหนึ่ง…”
ตอนที่พูด หยางชิงบอกไม่ถูกว่าดีใจหรือเสียใจ อารมณ์ซับซ้อน
ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กหญิงอายุเก้าขวบเหมือนกัน จู่ๆ ก็จะจากโลกนี้ไป
ทว่า…ตอนนี้ตนยังต้องการจมูกของอีกฝ่ายมาเป็นอวัยวะเทียมในการปลูกถ่ายด้วยแอลโลกราฟท์[1]
และนี่ก็คือเหตุผลที่การแพทย์จะต้องให้ความสำคัญของการพัฒนา ‘จรรยาบรรณทางการแพทย์’
เฉินชางพยักหน้า ยกมือขึ้นดูเวลา
“ผมไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”
การผ่าตัดเคสนี้ใช้เวลาค่อนข้างนาน เพราะเกี่ยวข้องกับกระบวนการปลูกถ่ายด้วยแอลโลกราฟท์ที่ตนต้องไปดำเนินการด้วยตัวเอง
อาจจะต้องใช้เวลาทั้งหมดเจ็ดแปดชั่วโมง
หลังจากเฉินช
