มา
การจำแนกมีคนทำไว้แล้ว แต่วิธีการผ่าตัดจะต้องทดลองด้วยตัวเอง
ทุกคนเห็นความพยายามของเฉินชางในการวิจัยทางคลินิก
เห็นแล้วก็ปวดใจเล็กน้อย!
เหล่าหม่าเองก็เห็นว่าเฉินชางเหมือนจะเงียบไป
ไม่ค่อยเข้าใจนัก
ด้วยความประหลาดใจจึงเริ่มไปสืบจากสวีอ้ายชิง
สวีอ้ายชิงจึงได้เล่าเรื่องของสิทธิบัตร
หลังจากเหล่าหม่าฟังจบก็โกรธมาก!
“ไอ้สารเลว ต่ำทรามที่สุด ไม่ได้ ผมจะไปหาคนช่วยจัดการ!”
เหล่าหม่าโกรธมากจริงๆ
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินชางเป็นคนอย่างไร เฉินชางทำผลงานออกมาเป็นที่ประจักษ์ ความสำเร็จสองสามโครงการก็เห็นๆ กันอยู่ พวกคุณกลั่นแกล้งกันชัดๆ
ถ้าผมเป็นเฉินชางคงหมดความอดทนตั้งนานแล้ว!
เหล่าหม่าคิดได้แบบนี้ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เตรียมหาคนช่วยจัดการ
เหล่าหม่าก่นด่าไม่หยุด “แม่งเอ๊ย…ถ้าเป็นยุคปู่ทวดผมนะ ผมฆ่ามันแล้ว!”
สวีอ้ายชิงมองบน แต่เหล่าหม่าไม่ได้ล้อเล่น
เพราะปู่ทวดของเขามีอิทธิพลจริงๆ และปู่ทวดคนหนึ่งของเขาชื่อว่าเฉียนหลง[1]…
แม้เหล่าหม่าไม่ได้รู้เรื่องราวที่แน่ชัด แต่ในบันทึกตระกูลเขียนไว้แบบนั้น
สวีอ้ายชิงอดพูดไม่ได้ “ช่างเถอะ เฉินชางไม่ให้เราทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า เขาบอกว่าเขามีวิธีของเขา”
เหล่าหม่าหลุดขำ
