อาหารบนโต๊ะหลากหลายมาก ฉินหย่งอี้และภรรยาเริ่มเตรียมกันตั้งแต่ช่วงบ่าย
ปกติทำงานหนัก วันหยุดสุดสัปดาห์ได้ทำอาหารอร่อยๆ ก็ถือว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
เฉินชางยิ้ม “รบกวนคุณอาด้วยนะครับ!”
ฉินหย่งอี้หัวเราะฮ่าๆ “บ้านผมน่ะมีกันสามคน ผู้หญิงสองคน กินได้ไม่เยอะ คนเยอะจะได้ทำอาหารหลายอย่างหน่อย ได้บรรยากาศ”
อาหารทุกอย่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของบ้าน ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข
หลังจากมื้อเย็น ฉินเยว่เก็บจานไปล้างกับอาสะใภ้ ส่วนฉินเหมิงกลับห้องไปอ่านหนังสือ ปีนี้เธอเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่หก กดดันมาก
ส่วนฉินหย่งอี้ตามตัวเฉินชางไปนั่งคุยกันในห้องทำงาน
บ้านของฉินหย่งอี้มีสามห้องนอน ไม่ได้มีแขกบ่อย จึงจัดห้องนอนห้องหนึ่งไว้เป็นห้องทำงาน การจัดวางแบบนี้ไม่เลวเลย
หลังจากนั่งลง ฉินหย่งอี้และเฉินชางก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย
เฉินชางไม่ได้พูดถึงเรื่องสิทธิบัตร
ถ้าถามว่าอาสามช่วยได้ไหม
ช่วยได้อย่างแน่นอน!
ถึงอย่างไรเขารับผิดชอบในการแลกเปลี่ยนด้านสุขภาพระหว่างประเทศ ต้องมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับต่างประเทศอยู่แล้ว
แต่ครั้งนี้ติดอยู่ในประเทศ
นอกจากนี้ แม้คนในครอบครัวตระกูลฉินจะอยู่และดูเหมือนจะหยั่งรากลึกในระบบการแพทย์ แต่ก็ยั
