ราไม่ไหวจริงๆ ไม่อย่างนั้นไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆ แบบนี้หลุดมือไปหรอกนะ”
บริษัทของพวกหยางซ่างไม่ได้ใหญ่มาก
บริษัทใหญ่ๆ มีท่าทีรอดูสถานการณ์
ถึงอย่างไร…บริษัทเล็กๆ ก็ยังวางเดิมพันได้ แต่บริษัทใหญ่ๆ ดูกันที่ข้อมูล
พวกเขายอมเสียเงินจำนวนมหาศาลเพื่อซื้อของที่เชื่อถือได้ แต่จะไม่ไปลงเดิมพันที่มีความเสี่ยง
ถ้าเฉินชางทำผลงานได้ จะนำมาวิเคราะห์ข้อมูลได้ง่ายมาก และพวกเขาจะต้องแย่งกันอย่างแน่นอน
พวกบริษัทต่างชาติ บริษัทที่ติดอันดับหนึ่งในร้อย ก็จะมาหาถึงที่
แต่หลังจากดื่มมากไป จู่ๆ หยางซ่างกลับพูดว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ผมว่านะ ถ้าราคาพอรับได้ คุณขายให้คนจีนด้วยกันเถอะ”
คนอื่นๆ ต่างพยักหน้า แต่กลับไม่ได้พูดอะไร
หยางซ่างพูดต่อว่า “ถึงอย่างไร…คุณจะดูถูกความสามารถของคุณไม่ได้ นี่นับว่าเป็นเทคโนโลยีสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น พูดตามตรง พวกนายทุนจะไม่ยอมเสียเงิน ค่าธรรมเนียมสิทธิบัตรของคุณจะกลา ายเป็นภาระของประชาชน เรื่องนี้…คุณคิดดีๆ นะครับ…”
หลังจากอิ่มท้อง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
เฉินชางยืนตากลมอยู่หน้าร้านอาหาร ไม่นานฝนก็ตก เขายืนมองฝนอยู่หน้าประตู นึกถึงคำพูดของพวกหยางซ่างแล้วอดถอนหายใจไม่ได้
เขาค้นพบว่า ตำแหน่งสูงเกินไปก็
