นี้
ว่าแต่!
เหล่าหม่าพลันรู้สึกตัว แล้วเฉินชางไปเรียนทักษะจัดกระดูกเข้าตำแหน่งเดิมตั้งแต่เมื่อไร
ซ้ำยังระดับของเฉินชางเมื่อครู่นี้ยังเห็นชัดว่าร้ายกาจกว่าตัวเองหลายเท่า
เหล่าหม่ารีบเดินเข้ามาหา
“ชางเอ๋อร์ อาหารช่วงนี้ยังถูกปากคุณอยู่ไหม” เหล่าหม่ายิ้มเซ่อ
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ไม่เลวจริงๆ ขอบคุณผู้อาวุโสหม่ามาก สิ้นเปลืองแล้วจริงๆ!”
เหล่าหม่าโบกมือส่งๆ “เกรงใจอะไร เงินเล็กๆ น้อยๆ!”
พูดถึงตรงนี้เหล่าหม่าก็ถูมือ “คือว่า…ชางเอ๋อร์ ทักษะจัดกระดูกคืนตำแหน่งเดิมของคุณมีใครเป็นอาจารย์เหรอ”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึ้นมาทันที “อ้อ! พ่อผมเป็นพ่อครัว เมื่อก่อนบางครั้งฆ่าหมูฆ่าแกะ ผมก็เคยไปช่วย ไปๆ มาๆ คลำทางดูก็เรียนเป็นแล้ว เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ครับ”
หลังเหล่าหม่าได้ยินก็ทั้งหงุดหงิดทั้งผิดหวัง
เขาถอนหายใจด้วยสีหน้าผิดหวัง “เฮ้อ จุดนี้ฉันไม่เหมือนนายจริงๆ!”
“ตอนเด็กๆ ฉันโตในตำหนักองค์ชาย ทุกวันตอนเช้ามีสอง…เฮ้อ ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจ บางทีฉันอาจไม่เหมาะเป็นหมอจริงๆ ฉันควรไปเป็นคนปล่อยเช่าอสังหาฯ ไม่งั้นก็ไปเป็นเศรษฐีรุ่นที สองที่ใช้เงินต่างน้ำไม่แสวงหาความคืบหน้า
เฮ้อ!”
…
ตอนเที่ยงเลิกงาน เฉินชางปรับอารมณ์ เ
