นัดเวลาค่อยพบเจอกันอีก
หลังเฉินชางรีบร้อนจากไปก็ถอนหายใจทันที แต่…หลังเดินไปสองสามก้าว เขาก็พลันพบว่ามีคนตามหลังตัวเอง
ทันใดนั้นเฉินชางก็เสียใจเล็กน้อย
ที่แท้ความรู้สึกนี้น่าอึดอัดมากจริงๆ
นี่ก็เหมือนกับตอนหาคู่ ตอนที่ไม่มีก็อยากมีแทบบ้า พอมีก็ยุ่งยากแทบบ้า…
วันคืนต่อมา
อาหารในห้องผ่าตัดพัฒนาขึ้นมาก
ของที่ซื้อมาจากข้างนอกในทุกๆ วันล้วนหรูหรา
นี่ทำให้พวกเมิ่งซีไม่เข้าใจอยู่บ้าง
“ช่วงนี้ใครสั่งของกินมาจากข้างนอกเหรอ หรูขนาดนี้เชียว”
“ถึงยังไงก็ไม่ใช่ผม ทุกเดือนผมได้เงินแค่สามร้อย!” สวีจื่อหมิงอดพูดไม่ได้ ถึงอย่างไร ในฐานะชายที่ต่อราคาเถ้าแก่ร้านอาหารเช้า สามร้อยหยวนเป็นอะไรที่น่าภูมิใจ
นางพยาบาลที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้น “ช่วงนี้มักจะมีคนแปลกๆ ส่งอาหารจากข้างนอกมาให้ แต่ตอนที่ส่งมา พี่ชายน้อยที่ซื้อของกินมาจะต้องพูดว่า ‘บอกศาสตราจารย์เฉินทีครับ ว่าพวกเรามาจาก กบริษัท XX’”
พูดจบ นางพยาบาลก็พูดกับเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน อาหารญี่ปุ่นวันนี้ส่งมาจากผู้จัดการหวังของบริษัทออร์สก์ค่ะ”
เฉินชางหัวเราะอย่างสำรวม “โอ้! ฮะๆ เข้าใจแล้วครับ!”
ทุกคนพากันมองเฉินชางทันที
“เฉินชาง คุณจะขายแล้วเหรอ” เมิ่งซีเบิกตาโต สาย
