ขณะเดียวกัน บริษัทยาหลายแห่งกำลังร้อนใจมาก
“ผู้จัดการหยาง ผมไม่เจอศาสตราจารย์เฉินจริงๆ ผมอยู่ในศูนย์ฉุกเฉินมาหลายวันแล้ว ตอนเจ็ดโมงเช้าก็ไปนั่งเฝ้า เที่ยงคืนถึงค่อยออกมา! แต่ผมไม่เจอเขาสักครั้งจริงๆ!”
“หัวหน้าเฉิน ผม…ผมแทบจะอยู่ในโรงพยาบาลแล้วจริงๆ นะ แต่ผมไม่เจอศาสตราจารย์เฉินเลย! ไม่ต้องพูดถึงชวนเขาออกไปคุยเลยครับ!”
…
เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นในบริษัทยาหลายแห่ง
บริษัทยาเหล่านี้ส่งเบื้องบนไม่น้อยไปเจรจาเพื่อที่จะได้เจอเฉินชางสักครั้ง
แต่ว่า…
ทุกครั้งจะได้ข่าวว่าศาสตราจารย์เฉินกำลังผ่าตัด
ดังนั้นพวกเขาจึงส่งคนไปรอเฉินชาง เมื่อเจอเฉินชางแล้วก็ให้โทรมาแจ้งพวกเขา จากนั้นพวกเขาจะไปด้วยตัวเอง
ดีร้ายอย่างไรพวกเขาก็เป็นระดับหัวหน้า ให้มารอคนหน้าประตูมันดูเหมือนกับคนโง่ไปหน่อย…
แต่สามวันมานี้ ยังคงไม่มีใครติดต่อกับเฉินชางได้
นี่ทำให้บริษัทยาสี่ห้าแห่งล้วนแล้วแต่ขมวดคิ้วมุ่น
ฝั่งหยางซ่างก็เป็นเช่นนี้
นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเฉินชาง เขาก็ไม่เคยเจออีกเลย
มิหนำซ้ำ หยางซ่างยังถูกสิทธิบัตรราคาสองร้อยล้านนี้ทำตกอกตกใจ
แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นค่าสิทธิบัตรสองร้อยล้านมาก่อน แต่นี่ก็เป็นประเภทที่เห็นได้น้อยครั้ง
บริ
