่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี!
“ก็คือ ตัวแทนบริษัทยาจนปัญญาจะเจอคุณแล้วจริงๆ ตอนดึกกลับบ้านตีหนึ่งตีสอง ตอนเช้ามาถึงโรงพยาบาลห้าหกโมงเช้า เวลาพักทำงานแบบนี้ พวกเขาก็เห็นได้แต่ผีแล้ว!” เมิ่งซีผสมโรง
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ตาสว่างขึ้นมาทันที!
อย่างนี้นี่เอง!
มิน่าถึงไม่มีใครมาหาฉัน
ที่แท้เพราะฉันก็ขังตัวเองไว้นี่เอง
แต่ว่า
ฉันยังมีมือถืออยู่นะ!
พวกคุณเป็นบอสกันทั้งนั้น ไปสอบถามคน ขอเบอร์มือถือฉันกันไม่เป็นหรือไง
ฉันหายากขนาดนั้นเลยเหรอ
เฉินชางถอนหายใจอย่างคนที่หลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้าไม่ได้
ความจริงเป็นเพราะเฉินชางทำให้คนเข้าใจผิดแล้วจริงๆ คนเขาไม่โทรมาก็เพราะแสดงความเคารพคุณ
ไม่รู้ส่งข้อความไปตั้งเท่าไรแล้ว แค่เฉินชางไม่มองในสายตาก็เท่านั้น
คนเขาคิดว่าศาสตราจารย์เฉินไม่ชอบรูปแบบการส่งข้อความ จึงไม่ได้โทรมารบกวนเขาต่อ แต่ลงมือส่งเบื้องบนมาเจรจากับเฉินชางโดยตรง
แต่กลับกลายเป็นว่า…
พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
หลังจากที่หยางซ่างแพร่ข่าวว่าเฉินชางจะเอาสามร้อยล้านออกไป พวกเขาก็คิดว่าที่เฉินชางไม่เต็มใจพบพวกเขาเป็นเพราะปัจจัยด้านราคา จึงพากันกลับไปหารือ
และเวลานี้ หลังเฉินชางได้ยินคำพูดของทุกคน เขา
