“ที่รัก ผมขอโทษนะ…หมอบอกว่าผมทำงานไม่ได้แล้ว…”
ตอนที่เฉินชางเข้าห้องสังเกตอาการก็ได้ยินประโยคนี้พอดี เขาเห็นหวังต้งกอดภรรยา ร้องไห้เจ็บปวดใจมาก
ตอนที่หวังต้งพูด ในใจเขาสิ้นหวังมากจริงๆ
สำหรับผู้ชายที่กระเสือกกระสนมีชีวิตอยู่ในเมืองหลวง การเอาชีวิตรอดก็ยากแล้ว นับประสาอะไรกับการมีชีวิตอยู่
วิกฤตที่มากะทันหัน ทำให้เขาทำงานไม่ได้แล้ว นี่ยังทำให้เขาเสียใจยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก
หนี้ทางบ้านแต่ละเดือนสูงขนาดไหน
ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเยอะขนาดไหน
แรงกดดันในงานหนักหนาขนาดไหน
การผ่าตัดต้องใช้เงินเท่าไร
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นแรงกดดันในจิตใจของชายคนหนึ่ง กำลังกัดเซาะเจตจำนงของเขา
“บอกว่าผมยังต้องปลูกถ่ายตับ…ปีนี้หาเงินไม่ได้แล้ว…”
ความเข้มแข็งในวันเก่าก่อนพังทลายลงโดยสมบูรณ์ในวินาทีนี้
เขาก็เป็นแค่เด็กชายคนหนึ่งที่แค่แบกรับภาระของครอบครัว สวมเกราะที่ชื่อว่าการหาเลี้ยงครอบครัวมาต่อสู้ในชีวิต
วันหนึ่งตอนที่ปลดเกราะ จึงค้นพบว่า ที่แท้เขามีบาดแผลเต็มตัวแล้ว
และภายใต้เกราะนี้ เด็กชายยังคงเป็นเด็กชาย
หญิงสาวเข้มแข็งมาก เธอเห็นหวังต้งฟื้นขึ้นมา ก็พลันรู้สึกว่าชาตินี้ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว
ไม่ว่าจะทั้งรถห
